Teatralne Festiwale

Kiedy w 1947 roku  Jean Vilar założył Festiwal Teatralny w Awinionie, nie przypuszczał, że stanie się on początkiem inicjatywy, która rozwinie się i przekształci w jeden ogromny targ artystyczny na terenie całej Francji.
W 1953 roku pewien dziennik napisał: „Awinoński cud: ludzie są szczęśliwi z bycia razem” („Le miracle d’Avignon: des gens heureux d’être ensemble”). Ta szczególna atmosfera Festiwalu w Awinionie utrzymała się do dnia dzisiejszego.
Od początku swego istnienia wspaniali aktorzy brali udział w tworzeniu mitu Festiwalu: Gérard Philippe, Michel Bouquet, Robert Hirsch, Silvia Monfort, Jean Négroni, Maria Casarès, Jeanne Moreau, Béatrix Dusanne, Christiane Minazzolli i wielu, wielu innych.
W latach sześćdziesiątych było już 50 festiwali w różnych miastach we Francji  i każdy z nich dążył do przedstawienia swej sztuki w Awinionie.
Liczący prawie pięćdziesiąt lat, wakacyjny sezon teatralny we Francji funkcjonuje jako dobrze zorganizowane, zdecentralizowane przedsiębiorstwo, obejmujące  spektakle uliczne, niezliczoną ilość festiwali teatralnych, lektury sztuk nieznanych autorów, animacje, a nawet lekcje gry na scenie, udzielane „na żywo” licznym amatorom sztuki dramatycznej.
Korzystając z sezonu turystycznego, niezliczone trupy teatralne przedstawiają na Festiwalach swój całoroczny dorobek artystyczny, czasami nowe kreacje i łącząc „przyjemne z pożytecznym”, liczą na przychylną ocenę publiczności, która niemal w każdym miasteczku może zobaczyć ciekawy spektakl, wysłuchać dobrze zagrany koncert, lub obejrzeć oryginalną wystawę malarską.
Dla świata teatralnego i małych trup teatralnych, takie spotkania stwarzają okazję do kontaktu z reżyserami, z dyrektorami teatrów z innych placówek kulturalnych, z „kolegami po fachu”, i żywią ich nadzieję na uplasowanie spektaklu i ewentualną pomoc materialną, w wypadku, gdyby opinia publiczności i krytyków wyróżniła zauważony przez nich spektakl. Wówczas trupa ma zapewniony sukces w następnym sezonie teatralnym, rozpoczynającym się we wrześniu i trwającym aż do czerwca. Wtedy mogą przedstawić swe spektakle w stolicy lub w innym większym mieście.
Liczne spektakle przedstawione tego roku w Awinionie  na oficjalnej scenie „In” lub nieoficjalnej „Off”, skorzystały ze współpracy z wieloma różnymi ośrodkami kulturalnymi zagranicznymi i miejscowymi, które sfinansowały ich budżet. Na scenie „In”, przed Pałacem Papieskim w Awinionie można było zobaczyć tego roku klasyczną sztukę Moliera: „Szkoła żon”, w reżyserii Didiera Bezace’a, z doskonałą obsadą Pierre’a Ardittiego jako Arnolfa i zupełnie nieznaną, nietypową Agnes. Teatr Narodowy z Poitiers, przedstawił „Berenikę” Jeana Racine’a w reżyserii Lamberta Wilsona. Teatr polski reprezentował „Hamlet” Szekspira, w reżyserii Warlikowskiego, który pragnął odpowiedzieć na pytanie: „Kim właściwie jest Hamlet”? W swym spektaklu, wystawionym po raz pierwszy w Warszawie w Teatrze Rozmaitości w 1999 roku, Warlikowski zerwał z konwencjami i umieścił go ponadczasowo.     
W nadchodzącym sezonie teatralnym w Paryżu, będziemy mieli okazję zobaczyć sztuki, które cieszyły się powodzeniem na deskach scen w Awinionie.

Elżbieta VIROL

Elżbieta Virol urodziła się w Warszawie. Studiowała w warszawskiej PWST. Swoją aktorską karierę rozpoczynała w Częstochowie, a tamtejszym teatrze. Ukończyła studia polonistyczne i teatrologiczne na paryskiej Sorbonie. Występowała na wielu paryskich scenach, między innymi w „Echu Alpha“ Ahmeda El Maanouni  i „Palisadzie” Vassoula Nikolaidesa. W roku 1998 wystąpiła w roli Matki (Madame de Buzenay) w sztuce Saszy Guitry „Zazdrość” („La Jalousie”), wyreżyserowanej przez Jacqueline Duc. Rola Pani Rollison w „Dziadach” Adama Mickiewicza - w adaptacji Elżbiety Czerczuk. Rola Matki w sztuce „4x1” autorstwa Louis Cervina w Teatrze „Proscenium” w Paryżu w reżyserii Urszuli Mikos - w 1999 roku. W przygotowaniu rola Malarki w sztuce „Cela” („Le Dépôt”) autorstwa Ophélie Soutra, w reżyserii Michela Fureta. Wystąpiła w dwóch filmach: „L’Affaire Lourdes”, Marcela Bluwala (gdzie przypadła jej rola Lucile Tata Bernard, kuzynki Bernadetty Soubirous) oraz „On n’épouse pas le Diable” F. Carrey’a (rola młodej sprzedawczyni).