Arka Przymierza i sanktuaria Izraela

W okresie koczownictwa Izraelici dysponowali przenośnym sanktuarium zwanym Namiotem Spotkania lub Świadectwa (por. Księga Liczb 9,15), gdyż było to miejsce Mojżeszowego spotkania z Bogiem (por. Wj 33,7). Namiot jest symbolem pasterzy – beduinów, jako miejsce „święte” – siedziba bóstwa lub wyroczni był znany wśród Arabów przed islamem, gdzie mały namiot z czerwonej skóry, zwany gubba, przenoszono na wielbłądach. Wewnątrz były wizerunki idoli lub tablice prawa plemiennego (przed VII wiekiem n.e.).
Namiot Izraelitów zawierał Arkę Przymierza, którą Mojżesz otrzymał na Synaju (Por. Wj 25,16 i 31,18). Arka Przymierza stanowiła rodzaj skarbca z drewna akacjowego wykładanego złotem. Skrzynię (Arkę) Hebrajczycy przenosili w okresie podbojów Kanaanu. W Ziemi świętej Arkę przechowywano w miejscach – sanktuariach, jak Gilgal, Bethel i Silo. Od czasów Króla Dawida (1010-970 p.n.Chr.) przeniesiono Arkę do Jerozolimy, gdzie pozostała do czasów najazdu Babilończyków w 587 roku p.n. Chr., kiedy spalono świątynię, zagarniając jej skarbiec.
W okresie przed konstrukcją świątyni w Jerozolimie (XII-XI wiek p.n.Chr.) istniały w Izraelu inne miejsca – sanktuaria, w których znane są: Mispah (por. Sdz 20-21), Oprah (Sdz 6,11-32) i Dan, w części północnej Izraela (Sdz 17-18).

Dariusz DŁUGOSZ

W Amsterdamie znajduje się Muzeum Biblii, gdzie można obejrzeć rekonstrukcje Arki Przymierza i świątyni Yahweh w Jerozolimie, a także sceny z Kultu Starego Testamentu.

Dariusz Długosz. Urodził się 1962 w Szczecinie. Absolwent Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i Ecole du Louvre w Paryżu. Specjalizuje się w archeologii i filologii biblijnej. Współpracuje z polskimi i zagranicznymi pismami poświęconymi Biblii, m. in. „The Qumran Chronicle”, „The Biblical Archaeology Review”, „Przegląd Orientalistyczny”, „Ruch Biblijny i Liturgiczny”.