Pallotyn

Urodził się 14 maja 1945 roku w Zarzeczu Jeleniewskim na Suwalszczyźnie. Syn Stanisława i Wandy z domu Ołów. Rodzice rolnicy. Ojciec nie żyje od 1990 roku. Siedmioklasową szkołę podstawową ukończył w 1959 roku w Podwysokiem Jeleniewskim. Następnie uczęszczał do Collegium Marianum w Wadowicach. Po zamknięciu Collegium przez władze PRL w 1962 roku przeniósł się do Otwocka i kończył Liceum Ogólnokształcące w Warszawie na ulicy Karowej. W roku 1964 zrobił maturę. Przez cały czas mieszkał u Księży Pallotynów w Otwocku. Nowicjat rozpoczął w 1962 roku, a 1964 złożył pierwszą profesję w Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego. Jesienią w tym samym roku rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. W związku z powołaniem do służby w LWP w roku 1965 musi przerwać naukę. Odbywa służbę w Bartoszycach i w Szczecinie. W 1967 roku powraca do seminarium i kontynuuje studia. Pracę dyplomową pisze z historii sztuki i architektury pod kierunkiem ks. Franciszka Mąkini. W 1971 roku praca zostaje zaliczona. Zainteresowania księdza Urbanowicza sztuką sięgają czasów seminaryjnych. Przez okres studiów poświęca się prowadzeniu seminaryjnego teatru „Pallottino-Drama“. Wystawia „Dzień gniewu“ Romana Brandstaettera, „Światło gór“, „Bóg nie umiera“. Zajmuje się adaptacją Męki Pańskiej. W 1970 roku na podstawie twórczości Saint-Exupery`ego napisał sztukę „Jak gdyby nie było nadziei“. Po kilku spektaklach „Dzień gniewu“ został zdjęty przez władze państwowe, zaś „Jak gdyby nie było nadziei“ przez władze Wyższego Seminarium Duchownego. W tym samym czasie, wraz z Marianem Łękawą, pod kierunkiem Jerzego Szeskiego, scenografa i specjalisty od sztuki wojskowej,  realizuje własny projekt kaplicy teatralnej. W 1970 roku zdobywa uprawnienia przewodnika tatrzańskiego. 11 czerwca 1972 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Władysława Miziołka w Ołtarzewie. Jeszcze przed święceniami otrzymał propozycję pracy wydawniczej w Paryżu. Wyjeżdza z Polski z początkiem października 1972 roku i instaluje się na rue Surcouf 25. Przez ponad 20 lat był odpowiedzialny za techniczne i graficzne sprawy wydawnictwa i miesięcznika „Nasza Rodzina“. Opracował szatę graficzną do ponad trzydziestu książek i albumów, między innymi do Księgi Hioba i Apokalipsy, w tłumaczeniu Czesława Miłosza, z ilustracjami Jana Lebensteina, podróży papieskich. Podczas stanu wojennego współpracował z Agnieszką Holland przy realizacji reportaży o „Kulturze“ paryskiej i o życiu i twórczości Józefa Czapskiego. W 1985 roku zaproponowano mu wykonanie Drogi Krzyżowej do XII-wiecznego kościoła św. Marcina w Herblay. Stacje Drogi Krzyżowej, wykonanej w metalu, zostały umieszczone w kościele w 1986 roku. Rok później wykonana przez niego rzeźba Chrystusa ozdobiła kaplicę domu pallotyńskiego w Osny. W 1990 roku realizuje krótkometrażowy reportaż filmowy na wystawę Intergrafik w Paryżu pt. „Grafik Plus“. Od wczesnej młodości interesowało malarstwo i w tej materii jest samoukiem. W swoim dorobku ma ponad 400 obrazów. Wystawy indywidualne: “Dotknięcie prochu ziemi“, Muzeum Diecezjalne w Opolu (1997), Galeria Ośrodka Duszpasterstwa Środowisk Twórczych w Łodzi (1997), Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu (1998), Centrum Kultury Muza w Lubiniu (1998), Château Fontpertuis Lailly en Val (1998), Galeria Pellieux w Beaugency (1999).
W roku 1998 otrzymał propozycję zaprojektowania witraży do gotyckiego kościoła Bożego Ciała z XIV/XV wieku we Wrocławiu. Przedstawiony projekt został zatwierdzony i obecnie czeka na realizację. Podobnie jest z projektami witraży dla budującego się kościoła świętego Andrzeja Boboli w Bielsko-Białej i dla kaplicy w pallotyńskiej prokurze misyjnej w Brukseli.
Od 1973 roku, przez 15 lat, był duszpasterzem Polaków w parafii Les Mureaux. W 1980 roku w filmie o ojcu Pio udzielił swojego głosu jako dubler. W 1983 komitet budowy pomnika ofiar Katynia i komunizmu w Nowym Jorku uhonorował go dyplomem za wykonany projekt. Przez trzy kadencje był członkiem Zarządu Regii Miłosierdzia Bożego we Francji. Pełnił funkcję wicesuperiora Regii w latach 1993-1995. W roku 1995 poddał się do dymisji z pełnionej funkcji. W tym samym czasie zajmował także stanowisko szefa personelu Imprimerie de Busagny w Osny

Mateusz BREMER

W roku 2001 ks. Witold Urbanowicz zrealizował swój projekt kaplicy (witraż i wnętrze) w Domu Księży Pallotynów w Brukseli. Tekst ukazał się w „Naszej Rodzinie” 10 (637) 1997, s. 20-21.

Na zdjęciu:

Witold Urbanowicz
(Paryż, 1998)

Fot. Marek Wittbrot