Picasso i Jacqueline

Czy projekt zamiany dawnego, mieszczącego się w dziesiątej dzielnicy Musée Baccarat w paryską Pinakotekę okaże się pomysłem szczęśliwym i opłacalnym, trudno przewidzieć. Inicjatywa jest ciekawa i oryginalna, a panu Restelliniemu, który podjął się ryzykownego przedsięwzięcia, można życzyć jedynie powodzenia. Wykształcenie w dziedzinie sztuki, doświadczenie w zarządzaniu i organizowaniu ekspozycji tymczasowych zdobyte w Musée Luxemburg, a jednocześnie poznawanie sekretów ekonomii i finansów, będą mu z pewnością przydatne w zarządzaniu prywatnym muzeum. 
Wchodząc w posiadanie okazałego budynku, obejmującego powierzchnię 4000 m2, Marc Restellini zamierza stworzyć w Paryżu nową siedzibę kulturalną, w której znajdą miejsce prezentacje kolekcji stałych i tymczasowych. Jego projekt przewiduje ukończenie prac adaptacyjnych na jesień 2004 roku. Pinakoteka zajmie dwa poziomy w budynku dawnej, renomowanej manufaktury szkła Baccarat. Politykę kulturalną - jak twierdzi Restellini - potrafią uprawiać nie tylko rządy i władze miejskie, ale także osoby prywatne. Dlatego też Paryż powinien posiadać prywatne muzeum, podobnie jak posiada prywatne teatry czy sale koncertowe. 
Rue de Paradis 30 bis ma za sobą 170 lat historii. Już w końcu XVIII wieku tętniło życiem. Pocztowe dyliżansy zatrzymywały się tutaj jeszcze przed 1832 rokiem. Dopiero później słynna manufaktura otworzyła swoje magazyny sprzedaży. Topografia tej dzielnicy zmieniła się diametralnie, gdy wybudowano kanał Saint-Martin oraz dworce: Północny i Wschodni. Przecięto w tym miejscu Paryż bulwarami Magenta i Sewastopol. Kabarety, teatry i miejsca taniej rozrywki zapraszały tych, którzy spacerowali po Wielkich Bulwarach. Dziesiąta dzielnica, bardzo popularna w owym czasie, słynęła za sklepów ze szkłem i kryształami, sztuki użytkowej, pracowniami krawieckimi i jubilerskimi z tradycją cechów sięgającą końca XVIII stulecia. Dzielnica, w której za skromnymi fasadami kryły się wspaniale i okazale budynki z przestrzennymi podwórcami słynące z zawieszanych w nich ogrodach.
Pod pięćdziesiątym numerem ulicy de Paradis do 1875 roku miał swoją pracownię malarską Corot. A sam budynek, zajmowany przez firmę Baccarat, stał się jednym z ostatnich świadków specyficznego architektonicznego stylu paryskich grand depots de vente z XIX wieku. Przypomina on paryżanom epokę Drugiego Cesarstwa. Teraz jego witryny, wykonane z ciemnego szkła, zapraszać będą amatorów malarstwa i rzeźby. Być może również artyści, idąc w ślady Corota, zaczną zadamawiać się tu na dobre. 
Paryska Pinakoteka otworzyła swoje podwoje 7 listopada 2003 roku, proponując miłośnikom sztuki spojrzenie na twórczość jednego z najbardziej znanych i cenionych artystów XX wieku. "Kolekcja Jacqueline. Picasso intymny" to ekspozycja zorganizowana z okazji trzydziestej rocznicy śmierci hiszpańskiego malarza. Można ją oglądać do 28 maca 2004 roku.
Około 90 dzieł podarował Pablo Picasso swojej drugiej żonie, Jacqueline, którą poznał w 1952 roku i którą poślubił dziewięć lat później. Obrazy olejne, rysunki, kolaże, rzeźby pozwalają odkryć na nowo artystę inspirowanego przez postać kobiety, która była jego towarzyszką życia aż do swojej tragicznej śmierci. O Picassie napisano wiele. On sam obrósł legendą już za życia. Uznany za jednego z największych zadziwia i jednocześnie szokuje spojrzeniem na Jacqueline jak i kobietę w ogóle.

Con Gusto

Mają trochę więcej niż dwadzieścia lat, ukończone studia w Akademii Muzycznej w Krakowie i pierwszą wspólnie nagraną płytę. Połączyła ich pasja śpiewania i wiara, iż piękno ludzkiego głosu może okazać się rodzajem modlitwy, darem dziękczynnym. Od 1999 roku śpiewają wspólnie w kwartecie wokalnym "Con Gusto". Polączenie czterech głosów - sopranu, mezzosporanu, tenoru i basu - z odpowiednią aranżacją wokalną nadaje wykonywanym przez nich utworom wyjątkowe brzmienie. W swoim repertuarze posiadają dzieła muzyczne z epoki renesansu i baroku, kompozycje współczesne, gospel, negro spiritual, popularne piosenki i kolędy bożonarodzeniowe. Te ostatnie można było usłyszeć na wieczornym koncercie 3 stycznia 2004 roku w kościele Polskiej Misji Katolickiej w Paryżu. Kwaret "Con Gusto" w składzie Magdalena Makarewicz Sternicka - sopran, Maria Krawczyk - mezzosporan, Marcin Wasilewski Kruk - tenor, Maciej Sternicki - bas zaprezentował paryskiej Polonii trzynaście kolęd, wykonując je w języku polskim, łacińskim, angielskim i francuskim. Paryż nie był ich pierwszym miejscem koncertowania. Przed sobą mieli jeszcze wieczorne kolędowanie w Strasburgu, a za sobą między innymi Lille, Roubaix i Boulogne-sur-Mer. Można jedynie żałować, iż w stolicy Francji, gdzie mieszka wielka liczba rodaków, tak małe jest zainteresowanie towarzyszy tego rodzaju muzyce. 
Przygoda czwórki młodych krakowskich muzyków rozpoczęła się na dobre koncertem zaprezentowanym w Ambasadzie Hiszpańskiej w Warszawie oraz w Instytucie Cervantesa w Krakowie. Na zaproszenie hiszpańskich instytucji zaprezentowali stare polskie, hiszpańskie i meksykańskie kolędy. Kwartet wokalny współpracuje z Krakowską Filharmonią, przygotowując cykle koncertów dla najmłodszej publiczności, koncertuje także z instrumentalistami. Ich pierwsza płyta, wydana własnym nakładem, nagrana została w bazylice Ojców Karmelitów na Piasku w Krakowie. 

Anna SOBOLEWSKA 

Anna Sobolewska. Urodziła się w Białymstoku. Jest absolwentką Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. W czasie stanu wojennego wyjechała z Polski. Obecnie mieszka w Paryżu.