Radość i ból

Niełatwe były początki artystycznej drogi rzeźbiarki. Urodzona w 1926 roku w Kaliszu, należała do pokolenia, które dojrzewało w latach wojny i hitlerowskiej okupacji. Jako kilkunastoletnia dziewczyna była wieziona w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. Zaważy to niewątpliwie na tematyce jej pierwszych rzeźb ("Getto", "Pomnik dla spalonego miasta", "Drang nach Osten"), a także na sposobie artystycznego przekazu.
Po wojnie Alina Szapocznikow wyjeżdża do Czechosłowacji, gdzie studiuje w praskiej Wyższej Szkole Sztuk i Rzemiosł, a następnie w roku 1947 przenosi się do Paryża i tam kontynuuje studia w Akademii Sztuk Pięknych. Wraca do Polski w roku 1951, bierze aktywny udział w życiu warszawskiego środowiska artystycznego, uczestniczy w wystawach w kraju i za granicą, zdobywa nagrody w wielu konkursach. Wielokrotnie wyjeżdża do Paryża, aby wreszcie w roku 1963 pozostać w nim na stałe. Tu do ostatniej chwili tworzy swoje słynne rzeźby. Przedwczesna śmierć przerywa nagle dwudziestoletnią twórczość wybitnej rzeźbiarki.

Fragment tekstu prezentowanego na łamach "Naszej Rodziny", 11 (386) 1976, s. 21, stanowiącego odredakcyjny komentarz, zamieszczonego bez podpisu autora.