Kongregacja i Zjednoczenie już z samego założenia swego ma za cel wzywanie wszystkich wiernych obojga płci, bez względu na ich stanowiska, tytuły i warunki społeczne, aby wszyscy, dla wiernego zachowania przykazania miłości obowiązującego nas nie tylko do kochania Boga ponad wszystko, ale i do tego, by dla miłości Bożej kochać bliźniego jak siebie samego (por. Mt 22, 37-39), starali się bez chęci zysku i próżnej chwały, a wyłącznie w duchu czystej miłości wspierać na wszelkie możliwe sposoby dzieła Kongregacji i Zjednoczenia zmierzające do wiecznej chwały Bożej i wiecznego zbawienia.

Wincenty Pallotti

(OO CC III, 282b)

Pallotti, w wizji przyszłości, już w pierwszej połowie XIX wieku tworzył powszechne Apostolstwo Katolickie. Jak nikt inny z jemu współczesnych pojmował rolę laikatu w Kościele. Był przekonany, że Kościół może wypełnić swoje apostolskie posłannictwo jedynie w intymnej współpracy ludzi świeckich z duchowieństwem. Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego przyjmowało w swoje szeregi jednych i drugich. Gdy później zakładał Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego, to tylko w celu ożywienia Zjednoczenia. Nie chciał zakładać nowego zakonu. Chciał, aby „pallotyni“ stali się - jak lubił mówić - duszą i motorem aktywności apostolskiej wśród świata.

Józef SADZIK SAC

Tekst dotyczący Zjednoczenia pochodzi z artykułu ks. Józefa Sadzika „Św. Wincenty Pallotti - 1795-1850“, „Nasza Rodzina“, nr 1/268/1967, s. 20.