Awinion 2004

Po zeszłorocznych strajkach aktorów, zagrożonych zmianą systemu bezrobocia i utratą niektórych przywilejów, awinioński Festiwal zaczął się nieśmiało, jakby z lękiem, że znów coś może stanąć na przeszkodzie i zniweczyć program spektakli zarówno "Inn" jak i "Off".
Nowi dyrektorzy Festiwalu, Hortense Archambault i Vincent Baudriller zaproponowali swe wytyczne pozwalające publiczności lepsze poznanie artystów międzynarodowych i ich kreacji.
Każdego roku, znany artysta będzie zapraszany na Festiwal. Będzie on "zrzeszony" z programem Festiwalu i zaprezentuje swój dotychczasowy dorobek teatralny. W tym roku, wybranym artystą, był Thomas Ostermeier, młody berliński reżyser i dyrektor Schaubühne na spółkę z Sashą Waltz. W przyszłym roku, zaproponuje swój program Jean Fabre - flamandzki plastyk. W 2006 roku, Josef Nadji, choreograf pochodzenia węgierskiego a w 2007 roku, Frédéric Fischbach - francuski reżyser.
Zamierzeniem dyrektorów Festiwalu jest stworzenie właściwych warunków, pozwalających implantacje trup teatralnych na terenie Awinionu i okolicach i gwarantujących kreacje nowych spektakli na miejscu, a nie - jak to było w przeszłości - pokazanie na Festiwalu w Awinionie, prestiżowych gotowych spektakli przeniesionych z Paryża. Nowym miejscem dla ciekawych spotkań i spektakli stała się "Chartreuse" - na przeciwnym brzegu Ronu.
Festiwal w Awinionie pragnie się "otworzyć" w kierunku Europy i jej licznych kultur. Tegoroczny program był zdominowany przez atmosferę północy Europy poprzez obecność Thomas'a Ostermeiera, jak również Franka Castorfa i Christophera Malthalera. Publiczność miała okazję, na scenie Pałacu Papieskiego, obejrzeć (i posłuchać w języku oryginalnym) "Woyzecka" George'a Buchnera i, w Teatrze Miejskim w reżyserii Thomas'a Ostermeiera, "Dom lalki" Ibsena.
W Domu Jeana Vilara w centrum Awignonu można było obejrzeć dwie ciekawe wystawy: na parterze wystawę poświeconą pracom teatralnym Thomas'a Ostermeiera od roku 1966, pozwalającą na odkrycie oryginalnej lektury klasycznych tekstów teatralnych przez Ostermeiera, jego manifest i metody pracy. Na pierwszym piętrze przygotowano ciekawą retrospektywną wystawę, poświeconą twórczości założyciela Festiwalu w Awignonie - Jeana Vilara. 
Te dwie, tak różne koncepcje kreacji artystycznej, naznaczyły epoki, w których zostały wykreowane. Koncepcja Thomasa Ostermeiera, bliska naszej rzeczywistości, czasami szokuje publiczność swą brutalnością. Znawcy teatru, dawni teatromani, z nostalgią wspominają przeszłą epokę kreacji Vilara.
Na południu Francji, w licznych miejscowościach, jak konstelacja gwiazd, pojawiły się małe Festiwale pragnące przyciągnąć wczasowiczów i mieszkańców okolicznych miasteczek swymi animacjami i dyskusjami. Festiwal "Inn" zaprezentował w małej miejscowości Rasteau niedaleko Awinionu dwa spektakle wykreowane przez Claire Lasne, grane pod namiotem cyrkowym dla dzieci i dla dorosłych: "Joyeux Anniversaire" ("Wesołe Urodziny") i "Princes et Princesses" ("Książęta i Księżniczki") z udziałem aktorów i pełnych ekspresji głuchoniemych aktorów.
Liczne trupy zawodowe ( i często amatorskie, podające się za zawodowe) teatru "Off" - a było ich 600 -jak dawniej prezentowały swe spektakle znużonej publiczności. Można było się "nabrać" na piękny tytuł i zawiedzionym wyjść po godzinie z teatrzyku. Ale również można było dobrze trafić i odkryć zabawny i ciekawy spektakl.
Coroczny Letni Festiwal Awinioński ułatwia publiczności skonfrontowanie utartych opinii o teatrze z nowymi propozycjami i poprzez spotkania z autorami, reżyserami i aktorami, pozwala na wyrobienie nowego poglądu na świat i na rzeczywistość, w jakiej żyjemy. Chociaż do następnego festiwalu jeszcze daleko, warto już teraz o nim pomyśleć. Wiele osób wiele miesięcy wcześniej organizuje sobie wyjazd i pobyt w dawnym mieście papieskim. 

Elżbieta VIROL

Elżbieta Virol urodziła się w Warszawie. Studiowała w warszawskiej PWST. Swoją aktorską karierę rozpoczynała w Częstochowie, a tamtejszym teatrze. Ukończyła studia polonistyczne i teatrologiczne na paryskiej Sorbonie. Występowała na wielu paryskich scenach, między innymi w "Echu Alpha" Ahmeda El Maanouni i "Palisadzie" Vassoula Nikolaidesa. W roku 1998 wystąpiła w roli Matki (Madame de Buzenay) w sztuce Saszy Guitry "Zazdrość" ("La Jalousie"), wyreżyserowanej przez Jacqueline Duc. Rola Pani Rollison w "Dziadach" Adama Mickiewicza - w adaptacji Elżbiety Czerczuk. Rola Matki w sztuce "4x1" autorstwa Louis Cervina w Teatrze "Proscenium" w Paryżu w reżyserii Urszuli Mikos - w 1999 roku. W przygotowaniu rola Malarki w sztuce "Cela" ("Le Dépôt") autorstwa Ophélie Soutra, w reżyserii Michela Fureta. Wystąpiła w dwóch filmach: "L'Affaire Lourdes", Marcela Bluwala (gdzie przypadła jej rola Lucile Tata Bernard, kuzynki Bernadetty Soubirous) oraz "On n'épouse pas le Diable" F. Carrey'a (rola młodej sprzedawczyni).