.

Brooklyn Boy

Sztuka „Brooklyn Boy”, która do niedawna przyciągała publiczność do Teatru „Comédie Champs-Élysées”, była grana jednocześnie na deskach teatru nowojorskiego. Jej autor, Donald Marguilles, Amerykanin z Brooklynu, ma na swym koncie szereg sztuk teatralnych wyróżnionych przez krytykę i publiczność. Jedna z nich,  „Dîner entre les amis” („Kolacja z przyjaciółmi”), grana również w tym samym czasie i w Paryżu i w Nowym Jorku, otrzymała w 2000 roku Prix Pulitzer.Głównym bohaterem sztuki „Brooklin Boy” jest pisarz Eryk (Éric), autor kilku książek, które nie przyniosły mu oczekiwanego uznania. Jednak wkrótce zostaje sławnym po napisaniu nowej książki, która staje się bestsellerem roku. Autor książki  opisuje swe życie w Brooklinie, swe konflikty z Ojcem i spotkania z ludźmi, porusza problem przynależności do żydowskiej wspólnoty religijnej. Eryk jest niewierzący i określa siebie jako ateistę. Jego nowe życie wywołuje frustrację bliskich, bowiem każdy z nich odnajduje się w opisywanych w książce sytuacjach. Umierający w szpitalu Ojciec, opuszczająca go młoda żona Eryka – Mulatka, która nie może zaakceptować jego egoizmu, dawny kolega z ławy szkolnej, wierzący i praktykujący – wszyscy żądają od niego należnego uznania, uważając, że sukces książki Eryk osiągnął tylko dzięki  nim.
Wątek nagłego sukcesu, który powoduje nieodwracalne zmiany w życiu osobistym autora bestselleru, niszcząc jego uczucie do najbliższych, jest prowadzony przez autora sztuki z głębią prawdy psychologicznej. Splata się on z innym wątkiem, zawierającym problem przynależności do własnych korzeni. Osamotniony po śmierci Ojca Eryk uświadamia sobie, że jego odrzucane od lat, ukryte korzenie i religijność jego otoczenia są mu właściwie bliskie. Sztuka kończy się sceną, w której pozostawione Erykowi przez  dawnego kolegę ze szkoły przedmioty żydowskiego kultu religijnego nabierają nowych wartości. W patetycznej chwili bólu po stracie Ojca, fascynują go. Eryk wyciąga rękę po kipę. Jego powrót do religijności i wspólnoty żydowskiej staje się możliwy.
Zawarty w sztuce Donalda Marguilles’a humor i doskonałe dialogi przypominają niektóre filmy Woody Allena. Staranna reżyseria i odpowiedni dobór aktorów dzięki Michelowi Fagadou, przyczyniają się do powodzenia sztuki. Główną rolę bohatera sztuki gra Stefan Freiss, dawny „pensjonariusz” z Komedii Francuskiej, nagrodzony w 1989 roku „Cezarem” a w 1992 – „Molierem”. Rola Eryka, autora książki – liczącego bezskutecznie na powodzenie, by móc wreszcie, dzięki sukcesowi rozwinąć w sobie nowe możliwości – jest jakby napisana dla niego. Stefan Freiss, grając rolę Żyda, Eryka aszkenazego, odkrywającego swe korzenie zwierzył się, że on również jest związany z problematyką, która porusza sumienia ludzkie po zagładzie nazistowskiej i że jest synem pokolenia naznaczonego piętnem, frustracjami i cierpieniem. Sztuka „Brooklyn Boy” jest sztuką aktualną i dlatego odnosi taki sukces.

Elżbieta VIROL

Elżbieta Virol urodziła się w Warszawie. Studiowała w warszawskiej PWST. Swoją aktorską karierę rozpoczynała w Częstochowie, a tamtejszym teatrze. Ukończyła studia polonistyczne i teatrologiczne na paryskiej Sorbonie. Występowała na wielu paryskich scenach, między innymi w „Echu Alpha“ Ahmeda El Maanouni  i „Palisadzie” Vassoula Nikolaidesa. W roku 1998 wystąpiła w roli Matki (Madame de Buzenay) w sztuce Saszy Guitry „Zazdrość” („La Jalousie”), wyreżyserowanej przez Jacqueline Duc. Rola Pani Rollison w „Dziadach” Adama Mickiewicza – w adaptacji Elżbiety Czerczuk. Rola Matki w sztuce „4x1” autorstwa Louis Cervina w Teatrze „Proscenium” w Paryżu w reżyserii Urszuli Mikos – w 1999 roku. W przygotowaniu rola Malarki w sztuce „Cela” („Le Dépôt”) autorstwa Ophélie Soutra, w reżyserii Michela Fureta. Wystąpiła w dwóch filmach: „L’Affaire Lourdes”, Marcela Bluwala (gdzie przypadła jej rola Lucile Tata Bernard, kuzynki Bernadetty Soubirous) oraz „On n’épouse pas le Diable” F. Carrey’a (rola młodej sprzedawczyni).