.

Sierpień’80

[...] Naród, który chce być wolny i decydować o swoich losach, musi to jasno stwierdzać nie tylko deklaracjami, petycjami i wołaniem o pomoc, ale także czynem. Musi dbać o swą tożsamość, o ciągłość kultury duchowej, o poziom moralny i intelektualny, musi ocalić swą chrześcijańską duszę.
[...] Nieprzemijające znaczenie wydarzeń „polskiego lata 1980" polegać będzie na tym, że po raz pierwszy chyba w dziejach Polacy w takim wymiarze poświadczyli, że są nie tylko narodem, ale i solidarnym i odpowiedzialnym społeczeństwem. Jakże ucieszyłby się Norwid, że tracą swą gorzką prawdę i aktualność jego słowa o społeczności polskiej, społeczności narodu, który „jako patriotyzm wielki jest, o ile jako społeczność jest żaden... Jesteśmy żadnym społeczeństwem. Jesteśmy wielkim sztandarem narodowym... Polska jest ostatnie na globie społeczeństwo, a pierwszy na planecie naród”.

„Nasza Rodzina” – 10 (433) 1980, s. 3.

Fragment wstępu do pallotyńskiego miesięcznika, zatytułowanego „Wydarzenia krajowe”