Koncert Sekstetu Berlińskich Filharmoników

Muzeum Orsay w Paryżu otwierając wystawę „Sztuka rosyjska w XIX wieku” (czynną do 8 stycznia 2006) wzbogaciło ją koncertem rosyjskiej muzyki kameral­nej z przełomu XIX i XX wieku, w wykonaniu Sekstetu Berlińskich Filharmoników. Zaprezentowano utwory Aleksandra Borodina (1833–1887) – „Dwa Rytmy na Sekstet” (1860), Mikołaja Rimskiego-Korsakowa (1844–1908) – „Sekstet” (1876) i Reinholda Gliera (1875–1956) – „Drugi Sekstet“ (1904).
Sekstet Berlińskich Filharmoników tworzy sześcioro muzyków z Orkiestry Filharmonii w Berlinie, powstałej w XIX wieku, znanej ze światowych sukcesów odnoszonych pod batutą Herberta von Karajana. Zespól kameralny z Berlina wystąpił w Paryżu w następującym składzie: skrzypce – Rainer Kussmaul i Susanne Calgeer, altówka – Wilfried Strehle i Ori Kam, oraz wiolonczela – Martin Ostertag i Christoph Igelbrink.
Początki rosyjskiej muzyki kameralnej sięgają polowy XIX wieku, kiedy to powstało Cesarskie Towarzystwo Muzyki Rosyjskiej oraz konserwatoria w Moskwie i Sankt-Petersburgu. Wielką rolę w jej upowszechnieniu odegrał kompozytor Antoni Rubinstein, ale właściwy rozwój form kameralnych zawdzięczamy Piotrowi Czajkowskiemu i Aleksandrowi Borodinowi. 
Prezentując paryskiej publiczności dzieła Borodina i Gliera, udowodniono, iż zachowując równowagę, dbając o poziom wykonania, można jednocześnie dać upust swojej fantazji. „Sekstet” Rimskiego-Korsakowa wyróżnił się oryginalną melodyką i kolorystyką. 
W ramach serii prezentacji muzyki europejskiej przełomu XIX i XX wieku Muzeum Orsay postanowiło zafundować kolejne koncerty muzyki europejskiej, od Schumanna do Debussy’ego (1848–1914), oraz dzieł rosyjskich Borodina, Arenskiego i Tanajewa.

Alfred de Musset, czyli o kapryśnej  Mariannie

Paryski Teatr „Pięciu Diamentów” zaprezentował dramat Alfreda de Musseta „Les Caprices de Marianne” [Kaprysy Marianny] w reżyserii Catherine Brieux.
Alfred de Musset (1810–1857) należy do klasyków francuskiej literatury romantycznej. W 1833 roku wyruszył do Włoch w towarzystwie Georges Sand. Powrócił stamtąd sam, ze złamanym sercem. Dramatyczny romans ze słynną pisarką zainspirował go do napisania „Nocy” (1835–37) i powieści autobiograficznej „Spowiedź dziecięcia wieku” (1836). W 1833 roku napisał również jedną ze swoich najlepszych sztuk, „Kaprysy Marianny”, która odsłania tajemnice romantycznej pasji miłosnej: podstępy i wybuchy zazdrości, szaleństwo i okrucieństwo w przyjaźni. Przewodni temat zazdrości małżeńskiej wydaje się być bezpośrednio zaczerpnięty z dziel Szekspira i Racine'a (elegancja ekspresji, piękno uczuć i szał pasji miłosnej). Osobiste impresje pisarza-romantyka, jeszcze z okresu przed romansem z Georges Sand, odnajdujemy z łatwością w kilku scenach „Kaprysów Marianny”. Sztuka jest rodzajem poetyckiej autoanalizy.
Catherine Brieux jest absolwentką Narodowego Konserwatorium Sztuki Dramatycznej w Paryżu i autorką licznych inscenizacji (między innymi „Sprawiedliwi” Alberta Camusa, „Wujaszek Wania” Antoniego Czechowa, „Britanicus” Jana Racine'a). Od 1988 roku zarządza niewielką sceną położoną w piękniej i malowniczej dzielnicy Paryża – Buttes aux Cailles. Sztuka Alfreda de Musseta w jej reżyserii ocza­rowała publiczność znakomitą grą śpiewających i tańczących aktorów. Na wyróżnienie zasłużyli:  Cindy Tempez (Marianna), Marion Monier (Malvolia), Philippe Rigot (Tibia), Sacha Petronijevic (Octave). Klasyczne dekoracje przygotował Georges Faget-Benard, zaś kostiumy – Anne Boulier.

Manu Katché i „Neighbourhood”

W dniu 4 października 2005 roku w paryskiej „La Cigale” odbył się koncert jazzowy, stanowiący promocję albumu „Neighbourhood”, czyli „Sąsiedztwo” (ECM 2005), wschodzącej gwiazdy jazzu Manu Katché. Płytę nagrano w Rainbow Studio w Oslo (Norwegia) w towarzystwie znakomitych jazzmenów: Tomasza Stańko (trąbka), saksofonisty Jana Garbarka, Sławomira Kurkiewicza (kontrabas) i pianisty Marcina Wasilewskiego. Koncert wzbudził duże zainteresowanie paryskiej publiczności, a także prasy.
Emmanuel „Manu” Katché urodził się w 1958 roku w St. Maur-des-Fosses pod Paryżem w rodzinie emigrantów (z Wybrzeża Kości Słoniowej). W wieku 14 lat rozpoczął naukę w paryskim konserwatorium w klasie perkusji. W połowie lat osiemdziesiątych stał się znany w środowisku pop-music  i towarzyszył na trasach koncertowych takim gwiazdom jak Sting, Peter Gabriel czy Joni Mitchell. W 1988 roku, podczas nagrywania płyty Roberta Robertsona, zwrócił na niego uwagę Manfred Eicher. Przełom nastąpił w latach dziewięćdziesiątych, podczas jubileuszu 20-lecia wytworni ECM, kiedy to Manu Katché zagrał wespół ze słynnym saksofonistą polskiego pochodzenia Janem Garbarkiem i hinduskim skrzypkiem Shankarem. Odtąd uczestniczy w nagraniach i koncertach grupy Jana Garbarka (między innymi „Visible World”, „In Praise of Dreams”). Sukces płyty Tomasza Stańko „From The Green Hill” (ECM 1999) zaawocowal współpracą Manu Katché z polskim muzykiem.

Dariusz DŁUGUSZ

Dariusz Długosz. Urodził się 1962 roku w Szczecinie. Absolwent Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i Ecole du Louvre w Paryżu. Specjalizuje się w archeologii i filologii biblijnej. Współpracuje z polskimi i zagranicznymi pismami poświęconymi Biblii, m. in. „The Qumran Chronicle”, „The Biblical Archaeology Review”, „Przegląd Orientalistyczny”, „Ruch Biblijny i Liturgiczny”.