Nowe w nowym sezonie teatralnym

Sezon teatralny zaczął się we wrześniu, podobnie jak nowy rok szkolny. Na początku września nową administratorką  Komedii Francuskiej została Muriel Mayette. Decyzja o tej nominacji zależała od Ministra Kultury Renaud Donnedieu de Vabres. Konferencja prasowa, podczas której Muriel Mayette przedstawiła swój program na następne 10 lub 20 lat, odbyła się w teatrze. Dziennikarze zostali uplasowani na widowni, a wielu członków trupy, wraz z nową panią administrator – na krzesłach na wprost widowni – na scenie. 
Spotkanie zostało tak zainscenizowane, żeby trafić wprost do „publiczności” – w tym wypadku dziennikarzy. Powstający ze swych miejsc aktorzy, jeden za drugim zbliżali się do malej trybuny i czytali wybrane przez siebie myśli, teksty i maksymy, znanych ludzi teatru:
– Petera Brooka – o krytyce teatralnej – o pracy „warsztatowej” ludzi teatru, o związkach z życiem, o teatrze objazdowym, o konkrecie i abstrakcji.
– Antoine’a Viteza – o kłótniach w teatrze i o tym, czego powinna szukać w swoich przedsięwzięciach artystycznych Komedia Francuska. Według niego powinna stworzyć muzeum przyszłości opartym na wyobraźni. Antoine Vitez, nieżyjący już reżyser, tłumacz i aktor, reformator teatru, stworzył ekipę aktorów, wraz z którą wystawił szereg sztuk klasycznych na deskach teatru w Ivry. „Atlasowy trzewiczek” Claudela w jego reżyserii ze wspaniałą aktorką Ludmilą Mikael w roli głównej, wzbudził zachwyt publiczności i krytyki.
– Teksty Nowariny – mówiły o jego refleksjach na temat – kim jest artysta. „Dużo widziałem akcesoriów w teatrze, a mało ludzi” – napisał.
– Jean Vilar przyznawał, że nie urodził się administratorem, ale tylko ci o „drugorzędnych rolach wygrywają wojnę”. Jego koncepcja teatru, to „nie prywatna inicjatywa”.
– Cytaty Jean Marie Koltesa – mówiły o jego trosce o piękno języka: „Chrońmy go. Nie ma większej etyki ponad piękno”.
Muriel Mayette, aktorka, dobrze zna funkcjonowanie Komedii Francuskiej, bowiem jest jej członkiem od dwudziestu lat. Po przedstawieniu teatralnej trupy prosiła o uwagi ze strony publiczności i krytyków. Oddała hołd dwom zmarłym aktorom. Wyjaśniła, że decyzja o nominacji zależała od Ministra Kultury, który nie przedłużył kadencji poprzednikowi – Marcelowi  Bozzonetowi.
Muriel Mayette zadała sobie szereg pytań, na przykład: co to znaczy być pierwszą sceną francuską? jaki ma być współczesny repertuar? Nowa administratorka otwarta jest na wszelkie sugestie, uwagi i propozycje. Nie ma gotowego „osobistego” projektu na funkcjonowanie sceny. Pragnie rozszerzyć zespól i zaangażować jeszcze dziesięciu aktorów. Nowy aktor, pensionnaire, będzie grał rolę Kleanta w „Tartuffie”. Muriel Mayette do zespołu Komedii Francuskiej pragnie zaangażować cudzoziemców, chce mieszać aktorów różnych ras. Pragnie również otworzyć scenę dla trup międzynarodowych, współpracować z teatrem NO, z Krystianem Lupą, z Teatrem Afrykańskim itd.  Komedia Francuska, jako „ambasadorka języka”, będzie częściej jeździć po świecie.
W maju zostanie przedstawiony nowy program dla trzech istniejących scen Komedii Francuskiej: Vieux Colombier, Studio – Théâtre i głównej sali – Richelieu.
Propozycje idą w kierunku eksperymentu, nowości, zmiany przyzwyczajeń, otwarcia się na większy kontakt z rożnego rodzaju publicznością i gry na rożnych scenach: deskach jarmarcznych lub w „prawdziwym teatrze – à l’italienne”, na tle wspaniale odtworzonych, bogatych dekoracji.
Muriel Mayette pragnie również współpracować z współczesnymi pisarzami, nie zasklepić się w komforcie, szukać wszelkich form kontaktu z publicznością poprzez festiwale. Będzie utworzony nowy Komitet Lektur. Inna propozycja dotyczy współpracy zespołu ze szkołami, z radiem i telewizją.
Nowa administratorka ukazała nowe oblicze Komedii Francuskiej – otwartej na świat, prestiżowej placówki teatru francuskiego. Ale Francuzi nie lubią zapewnień, wolą „nie zapeszać” i w teatrze mówią – merde!, co każdy dobrze zrozumie!

Elżbieta VIROL

Elżbieta Virol urodziła się w Warszawie. Studiowała w warszawskiej PWST. Swoją aktorską karierę rozpoczynała w Częstochowie, a tamtejszym teatrze. Ukończyła studia polonistyczne i teatrologiczne na paryskiej Sorbonie. Występowała na wielu paryskich scenach, między innymi w „Echu Alpha“ Ahmeda El Maanouni  i „Palisadzie” Vassoula Nikolaidesa. W roku 1998 wystąpiła w roli Matki (Madame de Buzenay) w sztuce Saszy Guitry „Zazdrość” („La Jalousie”), wyreżyserowanej przez Jacqueline Duc. Rola Pani Rollison w „Dziadach” Adama Mickiewicza – w adaptacji Elżbiety Czerczuk. Rola Matki w sztuce „4x1” autorstwa Louis Cervina w Teatrze „Proscenium” w Paryżu w reżyserii Urszuli Mikos – w 1999 roku. W przygotowaniu rola Malarki w sztuce „Cela” („Le Dépôt”) autorstwa Ophélie Soutra, w reżyserii Michela Fureta. Wystąpiła w dwóch filmach: „L’Affaire Lourdes”, Marcela Bluwala (gdzie przypadła jej rola Lucile Tata Bernard, kuzynki Bernadetty Soubirous) oraz „On n’épouse pas le Diable” F. Carrey’a (rola młodej sprzedawczyni).