Przyjdź królestwo Twoje

O co prosimy mówiąc: „przyjdź królestwo Twoje”? Co nam te słowa mówią? Słowo „królestwo” kojarzy się z przeszłymi wiekami, z jakąś wspaniałością i bogactwem, wreszcie z władzą króla i z terenem podległym jego władzy. Gdy mówimy o Królestwie Boga, myślimy więc o Jego władzy nad nami. Jest to jednak spojrzenie bardzo ubogie. Pojęcie biblijne zawiera coś znacznie większego niż samo wyobrażenie „władzy” Boga na wzór władzy króla. W Biblii Królestwo Boże jest przeciwstawione niesprawiedliwej władzy ludzkiej jako zdecydowanie od niej różne.
W Starym Testamencie król Izraela był pomazańcem Bożym. Mimo to jednak nieliczni tylko władcy Izraela zasłużyli na pochwałę natchnionych autorów jako ci, którzy słuchali Pana i rządzili sprawiedliwie. Wielu natomiast nie tylko uległo bałwochwalstwu, ale też rządziło niesprawiedliwie. Prorocy im to wyrzucali jako ciężkie winy wobec Boga. W przeciwstawieniu do tych ułomnych i niesprawiedliwych często królów, oczekiwano na nadejście Mesjasza – prawdziwego Króla-Pomazańca, który zaprowadzi pokój, sprawiedliwość oraz doprowadzi lud od pełnej wierności Bogu. Oczekiwane Królestwo Mesjańskie to panowanie Boga, panowanie sprawiedliwości, miłości, pokoju; pełnia szczęścia i obcowania ludzi z Bogiem. Pojęcie Królestwa Bożego łączy się więc w Starym Testamencie nie tylko z władzą Boga, ale przede wszystkim z darem Bożym – jest przedmiotem nadziei i oczekiwania.
Pan Jezus w swym nauczaniu ogłasza nadejście tego oczekiwanego Królestwa. Woła: „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest Królestwo Niebieskie” (Mt 4,17). Apostołów i siedemdziesięciu dwóch uczniów rozsyła z tym samym zadaniem głoszenia dobrej nowiny o nadejściu Królestwa Boga (Łk 9,3; 10,9). Znaczy to, że już nadszedł oczekiwany czas mesjański i aby wejść w ten czas, należy się nawrócić ku Bogu.
O Królestwie tym naucza Jezus w przypowieściach. Jest ono podobne do ziarna gorczycy, które, choć maleńkie, wyrasta w wielki krzew; do kwasu który całą mąkę zakwasza (Mt 13, 31-35), a więc już jest, a zarazem wzrasta i przemienia otaczający świat – ten, który nie jest Królestwem Bożym.
Nie jest ono wobec nas czymś zewnętrznym, nie znajdziemy go „tu lub tam” (Łk 17, 20). Ono jest siane w sercach jak ziarno – tkwi już w nas, a zarazem stanowi nadal ten oczekiwany ostateczny kształt zbawionego świata. I w tym ostatecznym kształcie nadejdzie ono wraz z powrotem Pana „jak błyskawica – w dniu Syna Człowieczego” (Łk 17, 24). Królestwo Boże jest więc jakimś stanem nas samych – stanem naszej przyjaźni z Bogiem, darowanym nam, ale i wzywającym do odpowiedzi, do wzrastania. Trzeba się doń nawrócić już tu i teraz, by uczestniczyć w jego pełni w dniu powrotu Pana. Mateusz ostrzega, że do Królestwa wejdą ostatecznie tylko ci, którzy służyli bliźnim – odziali ich, nakarmili, odwiedzili w chorobie i więzieniu... Królestwo Boże nie jest bowiem systemem władzy – wręcz przeciwnie – jest wspólnotą miłości i służby, bowiem sam jego Król – Syn Boży, który stał się człowiekiem – przyszedł, aby służyć i dać życie za wielu.
Treścią Królestwa Boga jest miłość. Tę Bożą ku nam miłość doskonale wyraża obraz uczty weselnej. Obraz ten wielokrotnie powraca na kartach Ewangelii. Raz jest to uczta, którą Pan wyprawił wiernym sługom – i sam obchodzi stoły, usługując, gdzie indziej są to gody weselne, na które zaproszeni goście nie zechcieli przybyć, tak że zapraszający zmuszony był wysłać sługi po innych gości – zebranych z ulicy i opłotków (Mt 22, 1-14). Jest to też uczta, na którą zdążyły wejść z oblubieńcem panny mądre, mające oliwę w swych lampach płonących na powitanie młodej pary. Wszystkie te obrazy ukazują miłość Boga zapraszającego całą ludzkość na gody weselne swego Syna. Miłość ta wymaga jednak odpowiedzi, którą symbolizuje tak oliwa panien mądrych, jak i przyjęcie zaproszenia czy też szata godowa.
Miłość Boża nie narzuca się, nie gwałci wolności ludzkiej – zaprasza i oczekuje przyjęcia daru i dobrowolnego wejścia w krąg miłości. Jak dalece zaś uczta symbolizuje miłość, służbę, ogromną bliskość, poznać możemy także po tym, że Pan Jezus zechciał właśnie ryt uczty uczynić znakiem sakramentalnym swojej z nami łączności. Doprowadza On znak uczty do najpełniejszego wymiaru, gdy daje nam samego siebie do spożywania w Uczcie Eucharystycznej. Jest ona równocześnie sakramentem Jezusowej Ofiary, uobecnianej we Mszy świętej poprzez Ciało i Krew Pana, a zarazem sakramentem Jezusowego zmartwychwstania i Jego przyjścia w chwale Ojca.
Uczta jedności Boga z ludźmi i ludzi między sobą zaczęła się zwycięstwem Pana na krzyżu, realizuje się w nas w miarę naszego otwierania się na Boga i bliźnich, na miarę naszej miłości i służby innym, rośnie w nas, a zarazem wciąż do nas przychodzi od Boga, aż wreszcie przyjdzie w pełni przy końcu wieków. Realizuje się ona w całym naszym życiu.
Gdy mówimy: „Królestwo Boga”, musimy pamiętać o tym, że to jest Królestwo służby i jego „królewskość” polega niemal na czymś odwrotnym do tego, co zwykliśmy łączyć z panowaniem królów i książąt. Jezus nauczył nas tego podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy umywał uczniom nogi i polecał im, by tak właśnie jedni drugim służyli.
Ale równocześnie musimy pamiętać, że to Królestwo jest istotnie obszarem władzy Boga. W dzisiejszym naszym świecie, skażonym przez grzech, ta władza Boga wydaje się jakoś niepełna, ograniczona naszą niedobrą wolą. Tam, gdzie króluje grzech, gwałt, zabójstwo, kłamstwo, zawiść i nienawiść, tam brak Boga i tam nie realizuje się Jego władza. Czy dlatego, że Bóg nie mógłby nas zmusić do posłuszeństwa? Nie – ale dlatego, że Bóg jest Miłością, a Miłość szanuje wolność. Ale przy końcu świata Jezus Chrystus wszystko podda Ojcu, a wtedy dopiero zobaczymy w pełni, czym jest Królestwo Boże, jaką pełnią miłości, sprawiedliwości, pokoju, i obcowania z Bogiem. O tym to Bożym Królestwie mówimy, gdy prosimy: „przyjdź”.
Przyjdź, panowanie Boga, naszego Ojca; w moim sercu dziś, w tej chwili. Przyjdź co dnia pełniej – przychodź ustawicznie i przemieniaj mnie, moich bliskich, wszystkich ludzi, przychodź, panowanie Ojca, który jest w niebie, w sam środek dziania się ludzkiej historii – w stosunkach między narodami. Spraw, Ojcze, by nikt nikogo już nie uciskał, by bogate narody dzieliły się dobrobytem z ubogimi, by ludzkość nauczyła się współdziałania i prawdziwego pokoju w sprawiedliwości i wolności... Wiem, że pełnia tego pojednania nadejdzie w zmartwychwstaniu, ale proszę o coraz większą dojrzałość ludzkości, o coraz większą bliskość kształtu naszego społecznego i indywidualnego życia do kształtu Twego Królestwa w zmartwychwstaniu.
I wreszcie, przyjdź królestwo Twoje, Ojcze, w pełni chwały powrotu Pana. Wraz z chrześcijanami pierwszych wieków mówimy: „przyjdź Panie Jezu –  niech nadejdzie ostateczna Uczta Boga z ludźmi”.

Stanisława GRABSKA

Stanisława Grabska – publicystka, teolog, działaczka katolicka, żołnierz AK. Studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Uniwersytecie w Louvain. W latach 1990–1994 wiceprezes Klubu Inteligencji Katolickiej. Współpracowniczka miesięczników „Więź”, „ Znak”, „Tygodnika Powszechnego”. Uczestniczka obrad Okrągłego Stołu w 1989 roku. Wydała między innymi: „Nadzieja, która jest wezwaniem” (1980), „Pacierz w Biblii zakorzeniony” (1983), „Człowiek wobec Trójcy Świętej” (1990). Rozważania na temat Ośmiu Błogosławieństw były publikowane w pallotyńskim miesięczniku na przełomie 1984 i 1985 roku. Publikowany tekst ukazał się w „Naszej Rodzinie” 10 (517) 1987, s. 24-25.