Z życia wyższych sfer

 W dwóch paryskich teatrach – Teatrze Antoine’a – którego dyrektorką jest Hélène Baussis i w Bouffes Parisiens – teatrze będącym własnością  Jeana-Claude’a Brialy, znanego aktora, są grane dwie sztuki Oskara Wilde’a, cieszące się dużą frekwencją. Sztuki te nie schodzą z afisza od kilku miesięcy i w każdej z nich grają znane i lubiane aktorki: Macha Meril w sztuce „L’important d’être Constant” (polski tytuł jest zapewne inny), oraz Geneviève Casile – aktorka, która opuściła Komedię Francuską, kilka lat temu i gra obecnie w „Wachlarzu Lady Windermere”. Sztuka ta była już grana w „Teatrze 14-tym” przez kilka miesięcy. Zapragnęłam ją zobaczyć po raz drugi.
Teatr „Bouffes Parisiens” to prześliczny, miniaturowy teatr à l’italienne, z obudowaną z trzech stron sceną i z maszynerią pozwalającą na zmianę dekoracji. Na widowni znajdują się trzy balkony, fotele są wygodne, wysłane czerwonym aksamitem i ze złoceniami. Tego pięknego wystroju teatru dopełnia ogromny, dwunastoramienny, kryształowy żyrandol, zawieszony pod okrągłym sklepieniem. 
Rozsuwa się kurtyna i ukazuje wnętrze eleganckiego apartamentu z białymi, pikowanymi fotelami i kanapą. Jesteśmy w mieszkaniu Lady Windermere i jej męża. Śliczna Lady Windermere układa wiązankę kwiatów, którą otrzymała na swoje urodziny od męża. Cicha muzyka akompaniuje scenie, w której przybyły z wizytą Lord Darlington wyznaje Lady Windermere, że ją kocha i dwuznacznymi aluzjami daje jej do zrozumienia, że może na niego liczyć, gdyby zaistniała taka sytuacja. Następnym gościem Lady Windermere jest hrabina de Berwick i jej dorastająca córka Agata. Lady Windemere dowiaduje się od hrabiny, że cały Londyn wie, że jej mąż, Lord Windermere zdradza ją z Madame Erlynne. Pod wpływem emocji i obietnic Lorda Darlingtona, młoda kobieta pragnie opuścić dom, swego małego synka, niewiernego męża i – podążyć za Lordem Darlingtonem, który chce wyjechać z Anglii na zawsze. 
Kluczowa rola tej sztuki - Madame Erlynne – jest grana przez Geneviève Casile z dużą maestrią. Powoli rozwija się akcja, z której dowiadujemy się, że Madame Erlynne jest matką Lady Windermere. Wie o tym tylko Lord Windermere, który utrzymuje kontakt z „tą kobietą”, pożyczając jej pieniądze, by mogła wrócić do dawnego miasta i do środowiska, w którym żyła. Jego młodziutka żona, Lady Windermere nigdy nie pozna prawdy. Jej matka pragnie zaoszczędzić córce rozczarowania i nie doprowadza do opuszczenia dziecka i męża, ponieważ wiele lat temu znalazła się w podobnej sytuacji. 
Świetnie została skonstruowana rola Madame Erlynne. Dzięki niej możemy wniknąć w meandry życia środowiska londyńskiego, odkryć jego hipokryzję. Miłość matki do córki, miłość dwojga młodych małżonków, później miłość do dziecka i męża młodej, niedoświadczonej kobiety, poświęcenie w imię miłości, i wreszcie przezwyciężenie przeciwności – prowadzą do szczęśliwego zakończenia. Sceny komiczne, wynikające z sytuacji oraz z dobrze odwzorowanych postaci z „wyższych sfer”, oraz dramatyczne momenty, w których zdaje się, że sytuacja może stać się nieodwracalna, dodają napięcia i przykuwają uwagę widzów.
Bywalcy teatru długo oklaskiwali artystów i należy przypuszczać, że świetna reżyseria Sébastiena Azzopardi, a także wspaniałe kreacje aktorskie przyczynią się do tego, że sztuka długo będzie wystawiana na scenie Bouffes Parisiens.

Elżbieta VIROL

Elżbieta Virol urodziła się w Warszawie. Studiowała w warszawskiej PWST. Swoją aktorską karierę rozpoczynała w Częstochowie, a tamtejszym teatrze. Ukończyła studia polonistyczne i teatrologiczne na paryskiej Sorbonie. Występowała na wielu paryskich scenach, między innymi w „Echu Alpha“ Ahmeda El Maanouni  i „Palisadzie” Vassoula Nikolaidesa. W roku 1998 wystąpiła w roli Matki (Madame de Buzenay) w sztuce Saszy Guitry „Zazdrość” („La Jalousie”), wyreżyserowanej przez Jacqueline Duc. Rola Pani Rollison w „Dziadach” Adama Mickiewicza – w adaptacji Elżbiety Czerczuk. Rola Matki w sztuce „4x1” autorstwa Louis Cervina w Teatrze „Proscenium” w Paryżu w reżyserii Urszuli Mikos – w 1999 roku. W przygotowaniu rola Malarki w sztuce „Cela” („Le Dépôt”) autorstwa Ophélie Soutra, w reżyserii Michela Fureta. Wystąpiła w dwóch filmach: „L’Affaire Lourdes”, Marcela Bluwala (gdzie przypadła jej rola Lucile Tata Bernard, kuzynki Bernadetty Soubirous) oraz „On n’épouse pas le Diable” F. Carrey’a (rola młodej sprzedawczyni).