Jak wygląda prawda o mormonach?

Pochodzenie ruchu

Tak zwany „Kościół Jezusa Chrystusa – świętych dni ostatnich” (Church of Jesus Christ of Latter Day Saints), obecnie bardzo dynamicznie rozwijająca się sekta jest mniej znana, szczególnie w Polsce. Wiele osób już doświadczyło tego, że jeżeli ktoś puka z książką do naszych drzwi – w USA, Kanadzie, czy innym kraju, nawet i w jakimś mieście w Polsce, nie są to już tylko Świadkowie Jehowy, często są to mormoni. 
„Największym odgałęzieniem religijnym będzie jednak kościół mormonów, założony przez Josepha Smitha, wysokiej rangi masona. Smith zaangażowany był w okultyzm zanim został masonem. Opublikował swoją „Book of Mormon” [Księgę mormonów] w 1830 roku, na dwanaście lat przed przystąpieniem do Zakonu. Jednak 15 marca 1842 roku Smith otrzymał pierwszy stopień masoński, a następnego dnia został podniesiony do rangi Najwyższego Mistrza Królewskiej Tajemnicy. Rzecz bez precedensu. Sześć tygodni później 2 maja 1842 roku Smith uczył mormońskich przywódców masońskich tajemnic, prezentowanych jako własne ‘odkrycia’. Wplótł w materię masonerii swój dziwaczny rodzaj okultyzmu i twierdził, że było to objawienie z Nieba. Brigham Young, inny ważny wczesny przywódca mormonów, także był masonem. Wniósł swój wkład w rozwój tej okultystycznej doktryny. 
W ciągu ostatnich kilku lat byli mormoni napisali kilka książek ujawniających powiązania pomiędzy mormonami i wolnomularzami. Należą do nich „What’s Going On in There?” [Co tam się dzieje?] Chucka Sacketta, „The God Makers” [Stworzyciele Boga] Eda Deckera i Dave’a Hunta, który nie jest mormonem. Książki te ujawniają, w jaki sposób masońska tradycja mormonów odzwierciedlona jest w ich symbolach, rytuałach i tajnych doktrynach. 
Mormoni mają dzisiaj ponad 10 milionów członków i są relatywnie najbogatszym ‘kościołem’ na świecie. Ich wpływy polityczne i inne są trudne do wyobrażenia.” [1]

Początki mormoństwa

Pierwsi mormoni osiedlili się w stanie Utah, USA, mniej więcej półtora wieku temu. Stan Utah to kraina surowego pejzażu z wieloma wzgórzami i skalistymi łańcuchami górskimi, kanionami, jaskiniami, klifami, a także parkami. Nazwa stanu pochodzi od Indian, którzy żyli tu od dwóch tysięcy lat. Najliczniejszy był szczep Ute. W XIX wieku zostali tak, jak wielu innych Indian wyparci przez białych do rezerwatów. 
Obecnie większość ludności w stanie Utah to mormoni. W stolicy stanu, czyli mieście Salt Lake City mają odpowiednik swojego Watykanu, Historic Temple Square, skąd kierują swoim kościołem na obszarze całego świata. A więc kim są mormoni? Dla przeciętnego człowieka, któremu coś, gdzieś, kiedyś obiło się o uszy – są to ludzie uczciwi, pracowici, mili, o wysokich standardach moralnych, dumni ze swojego życia rodzinnego. Jednym słowem chrześcijanie, za których się zresztą podają, żyjący, na co dzień swoją wiarą. Ktoś, gdzieś może słyszał jakieś pogłoski o poligamii i na tym się raczej nasza wiedza kończyła. 
Na kasecie video „The God Makers” [Stworzyciele Boga] Eda Deckera i Dicka Beara w formie konsultacji w firmie prawniczej w Los Angeles przedstawiają oni w imieniu, jak mówią, „rosnącej liczby ofiar tej organizacji”, której sami też są ofiarami[2], udokumentowane dowody, które podają historię nieprawdopodobną a prawdziwą. Mówią, że mamy tu do czynienia z bardzo bogatą multimiliardową korporacją, której bogactwo ma zasięg ogólnoświatowy, wpływy w świecie zawrotne, a techniki prania mózgów nieprawdopodobnie efektywne. Posiadają całe zbiory dowodów dotyczących tragedii rozbitych rodzin, których członkowie przedstawiają swoją historię. Uważają, że jest to najbardziej zwodnicza i niebezpieczna grupa w świecie. A to, że na zewnątrz wygląda, że rodziny są dobrze ułożone i żyją zgodnie, jest właśnie częścią nieprawdopodobnego oszustwa. Dlatego uważają, że muszą wyeksponować i ujawnić prawdę. 
Kościół mormonów rozsyła dziesiątki tysięcy misjonarzy, których celem jest propagowanie mormoństwa w świecie. Większość z nich odbywa kursy instruktażowe w BYU – Brigham Young University, w Centrum Treningu Misjonarzy [3]. Bardzo rozbudowany program misji gromadzi wielu nowych członków – dr Herold Goodman, profesor BYU, były biskup mormoński, obecnie prezydent ds. misji, mówi o 28 tysiącach misjonarzy w 186 krajach świata. Od 1900 roku ilość mormonów wzrasta w tempie 60 procent, co 15 lat. W niedalekiej przyszłości, w ciągu najbliższych dziesięcioleci spodziewają się 100 milionów członków. Goodman twierdzi dalej, że młodzi są siłą kościoła w przyszłości, więc gromadzi się ich w niedziele na różnych zajęciach, organizuje się różne imprezy rekreacyjne, rozrywkowe, sportowe, społeczne, gry, tańce i tym przyciąga tych młodych ludzi. W samej Irlandii w ciągu ostatnich dwudziestu lat liczba członków wzrosła o ponad 1000 procent. 
Różne imprezy społeczne i wydarzenia kościelne odbywają się w kaplicach, które buduje się z szybkością dwóch dziennie na świecie. Jeżeli jednak chodzi o świątynie, których jest tylko kilka tuzinów w świecie, to już całkiem inna sprawa. Nie odbywają się tam żadne ceremonie kościelne – jedynie owiane tajemnicą rytuały, zarezerwowane dla nielicznych wybranych. Goodman mówi, że celem „świętych dni ostatnich” jest być małżeństwem, jako jednostka rodzinna w domu Boga, gdzie otrzymują błogosławieństwa, które pozwalają ostatecznie, jeżeli jesteśmy tego warci, przebywać i mieszkać w obecności naszego „ojca niebieskiego”. Nie każdy jednak może przebywać w świątyni, trzeba wpierw uzyskać „rekomendację do świątyni”. Goodman mówi dalej, że taki kandydat musi przejść satysfakcjonujący wywiad u swojego biskupa i prezydenta stanu, musi odpowiedzieć na niektóre wnikliwe pytania na temat swojej wartości i moralności oraz bieżących zajęć. Potem jedynie można przebywać w obecności „ojca niebieskiego”, w przeciwnym razie nie możemy być w jego obecności. Po przyjęciu do świątyni kandydaci dowiadują się o różnych regulacjach, jak np., że muszą się wstrzymać od picia kawy i herbaty, płacić na świątynię znaczną część swoich zarobków, pracować dobrowolnie dla różnych organizacji kościoła mormońskiego. Mormon, który zasłuży, stanie się sam bogiem w następnym życiu, kierując swoją własną planetą ze swoimi boginiami – żonami. Dlatego taka ważna jest świątynia dla „świętych dni ostatnich”, ponieważ jeżeli ktoś zasłuży na to, żeby się do niej dostać, przyjmie ich reguły, złoży ślubowanie i zachowa je, to w końcu może wzrastając stać się sam bogiem.
Smith nauczał, że kiedyś mormońscy bogowie i boginie byli po prostu ludźmi tak, jak my i wypracowali swoją drogę w „górę”, stając się bogami. Gdzieś rzekomo są miliony tych rozwiniętych „humanoids” w przestrzeni, doglądających swoją własną planetę. 
Brzmi to jak „science fiction” albo grecka mitologia i trudno uwierzyć w to, że przeciętny mormon może w to wszystko wierzyć, ale jak zapewnia jeden z byłych mormonów Ed Decker, on sam wierzył w to wszystko przez 19 lat.

Mormońska iluzja

Autor książki „Mormon’s Illusion” [Mormońska iluzja] mówi w tym momencie, że funkcjonuje takie stwierdzenie u mormonów:, „Kim bóg był – człowiek jest, kim bóg jest – człowiek będzie.” 
Kościół mormonów naucza, że kobieta, żeby stać się boginią, musi zostać żoną mormona o odpowiedniej pozycji w kościele. Mąż i żona, którzy z sukcesem osiągną „boskość”, będą musieli zaludnić swoją własną planetę tak dużą ilością swojego duchowego potomstwa, jak to tylko możliwe. Mormoni są sami tą kwestią zakłopotani i niechętnie o niej mówią. Na dowód jak daleko mormonizm odszedł od ortodoksyjnego chrześcijaństwa przytaczamy fantastyczną historię powstania tej religii. 
Mormonizm naucza, że w przestrzeni kosmicznej są tryliony planet rządzonych przez niezliczonych bogów, którzy kiedyś byli ludźmi tak, jak my. Dawno temu na jednej z tych planet niezidentyfikowany bóg i jedna z jego bogiń-żon mieli duchowe dziecko o imieniu Allochim. To duchowe dziecko urodziło się potem u ludzkich rodziców, którzy dali mu fizyczne ciało. Poprzez posłuszeństwo mormońskiemu nauczaniu, śmierć i zmartwychwstanie Allochim udowodnił, że jest wart wyniesienia do boskości, tak jak jego ojciec przed nim. Mormoni wierzą, że Allochim jest ich niebieskim ojcem i że mieszka ze swoimi boginiami-żonami na jednej z planet. Tutaj bóg mormonów i jego boginie-żony poprzez boże pożycie powołali do istnienia miliony duchowych dzieci. Należało zdecydować o ich przyszłości. Przywódca mormońskich bogów zwołał, więc wielkie zebranie boskiej rady. Byli tam też obecni synowie Allochima: Lucyfer i jego brat Jezus.
Zaprezentowano plan powstania planety Ziemi, gdzie będą posłane duchowe dzieci przyjmując śmiertelne ciała i ucząc się odróżniać dobro od zła. Lucyfer zaproponował swoją ofertę: on będzie zbawicielem tego nowego świata. Chciał dla siebie chwały i planował zmusić każdego, żeby stał się bogiem. Tej propozycji sprzeciwił się mormon Jezus. Zasugerował on danie ludziom wolnego wyboru tak, jak i na innych planetach. Nastąpiło głosowanie, zatwierdzające propozycję mormona Jezusa, który miał stać się zbawicielem planety Ziemi. Rozzłoszczony Lucyfer przekonał jedną trzecią duchów przeznaczonych do zaistnienia na Ziemi do buntu przeciw niemu. W ten sposób stał się diabłem, a jego zwolennicy demonami. Wysyłając ich na Ziemię odmówiono im na zawsze śmiertelnych ciał. Ci, którzy byli neutralni w tej bitwie zostali przeklęci i rodząc się na Ziemi otrzymali czarną skórę – to jest wyjaśnienie mormonów, co do rasy murzyńskiej. Te duchy, które walczyły bardziej zdecydowanie przeciwko Lucyferowi urodzą się w mormońskich rodzinach na planecie Ziemi i będą to ludzie z jaśniejszą skórą lub biali – jak opisuje to Księga mormonów. 
Jeden z wcześniejszych mormońskich proroków uczył, że Allochim i jedna z jego bogiń-żon przybyli na ziemię jako Adam i Ewa[4], żeby zapoczątkować rasę ludzką. Tysiące lat później Allochim w ludzkiej postaci jeszcze raz dokonał podróży na ziemię ze swojej gwiezdnej bazy, tym razem, żeby po pożyciu z dziewicą Maryją stworzyć mormona Jezusa w ludzkim ciele fizycznym. Następnie, gdy mormon Jezus dorósł na mężczyznę miał przynajmniej trzy żony: Marię, Martę i Magdalenę. Poprzez te żony mormon Jezus, od którego Joseph Smith twierdzi, że bezpośrednio pochodzi, podobno był ojcem wielu dzieci, zanim został ukrzyżowany. Według „Księgi mormonów”, po zmartwychwstaniu mormon Jezus przybył do Ameryk, żeby nauczać Indian, którzy jak mormoni wierzą, tak naprawdę są Izraelitami. W ten sposób mormoński Jezus rzekomo założył swój kościół w Amerykach tak, jak uczynił to w Palestynie.
Do roku 421 czarnoskórzy indiańscy Izraelici zwani, Limonaits [5] zwyciężyli wszystkich białych Nifaits[6] w wielu wielkich bitwach. Dzieje Nifaits były rzekomo spisane na złotych tablicach i zakopane przez ostatniego pozostałego przy życiu białego Nifait, na wzgórzu Cumorah. 1400 lat później poszukiwacz skarbów, młody Joseph Smith, którego ówcześni znali z długich opowieści, twierdził, że odkrył te złote tablice niedaleko swojego domu w stanie New York. 
Obecnie Joseph Smith uważany jest przez mormonów za proroka, który twierdził, że miał objawienia ze świata duchowego, nakazujące mu zorganizowanie kościoła mormonów. To Joseph Smith stworzył większość tych osobliwych doktryn, które miliony ludzi uważają dziś za prawdę. Poprzez przestrzeganie surowego kodeksu wymagań moralnych i finansowych i wypełnianie tajemniczych świątynnych rytuałów – dla siebie i umarłych – święci dni ostatnich mają nadzieję udowodnienia swojej wartości i stania się bogami. Mormoni uczą, że każdy musi stanąć na sądzie ostatecznym przed Josephem Smithem, mormonem Jezusem i Allochimem. Ci mormoni, którzy jako małżeństwo połączone na wieczność w ceremonii świątynnej znajdą się na tamtym świecie, spodziewają się, że staną się poligamicznymi bogami w królestwie bożym rządząc innymi planetami i płodząc nowe rodziny poprzez wieczność. Mormoni dziękują bogu za Josepha Smitha, który twierdził, że zrobił dla nas więcej, niż jakikolwiek innych człowiek, włączając w to Jezusa Chrystusa. Mormoni wierzą, że Smith umarł jako męczennik przelewając za nas swoją krew, żebyśmy także mogli stać się bogami.

Sprzeczności w „Księdze mormonów”

Sandra Teller [7], badacz mormonów, uważana za jednego z największych znawców mormonów na świecie, mówi, że w niepublikowanych materiałach mormońskich zawarte są sprzeczności i dlatego ukrywa się je przed ludźmi. „Księga mormonów” miała wiele wersji, które sobie wzajemnie zaprzeczały. W pierwszej wersji Smith twierdzi, że Jezus mu się ukazał. Parę lat później zmienia historię, twierdząc, że aniołowie mu się ukazali, w kolejnej wersji, że dwie postacie – Jezus i Bóg. W kolejnych wersjach „Księgi”  zmienia daty, ile ma lat, motywację – dlaczego poszedł do lasu się modlić, zmienia postacie, które tam zobaczył, zmienia wersje przekazów, które rzekomo otrzymał. Jeżeli zmienia w poszczególnych wersjach, których podobno w sumie było dziewięć, to, czego rzekomo doświadczył, nie może to być faktycznym wydarzeniem. Gdyby te materiały opublikowano, zniszczyłyby one zewnętrzny, piękny obraz mormoństwa. Nawet mormońscy misjonarze tego nie wiedzą, ale są częścią konspiracji. Naucza się ich, że wszystko zostało sprawdzone i potwierdzone w stu procentach. 
Liderzy mormońscy w odróżnieniu od chrześcijaństwa, gdzie zawsze ocenia się aktualne publikacje, sięgając w celu porównania i sprawdzenia do najwcześniejszych rękopisów, żeby potwierdzić autentyczność Biblii, czynią zupełnie odwrotnie. Tworzą nowe wersje, przepisując – zmieniają, opuszczają fragmenty historii, rękopisów, pamiętników, publikacji, co jest dowodem na to, że jest to „religia” stworzona przez człowieka. Ed Decker daje przykład jednej z ostatnich publikacji mormońskich – „Doctrine and Covenants”[8], gdzie pominięto przeszło dwieście słów oryginalnej „Księgi” napisanej przez Josepha Smitha. Pytanie dlaczego? Dlatego, że zawierała ona trzy sprzeczne wersje objawień Smitha. 
Mormoni wierzą, że najważniejszym prorokiem, którego należy słuchać jest aktualny prorok, ponieważ, kiedy mówi on jako prorok, to bóg mówi przez niego. Może on wprowadzić tym samym zmiany do poprzedniego nauczania. 
Archeologowie mormońscy przez dziesiątki lat poszukiwali śladów miejsc, miast, ludzi, języków, przedmiotów wielkiej cywilizacji opisanej w „Księdze mormona”, istniejącej rzekomo na przestrzeni obu Ameryk w latach 600 przed naszą erą do 420 naszej ery. Uważali, że jeżeli historia spisana przez Smitha ze złotych tablic jest autentyczna, to można ją badać tak, jak każdą inną książkę historyczną. Tymczasem nie znaleziono nic! Nie ma śladu Nifaits, języków, miast, nie ma żadnej mapy w książkach mormońskcih, nie można zlokalizować żadnego miejsca, nie wykopano w obu Amerykach żadnego przedmiotu, który by, chociaż częściowo przypominał te z opisanej przez Smitha cywilizacji.
Dr Charles Crane, autor, ekspert archeologii mormońskiej mówi, że nie odnalazł ani śladu, ani jednego dowodu na istnienie cywilizacji opisanej w „Księdze mormonów”. Jako przykład podaje złote i srebrne monety, o których jest mowa w „Księdze”: „senine of gold”, „seon of gold”, „shun of gold”, „limnah of gold”, itd., z których ani jednej nigdzie nigdy nie odnaleziono, w przeciwieństwie, na przykład do monet biblijnych wymienionych w Nowym Testamencie jak: sykl, drachma, „wdowi” grosz, których odnaleziono wielką ilość. Dr Crane powiedział, że „Księga mormonów” kojarzy mu się z historią „Alicji w krainie czarów”. 
Josehp Smith twierdził również, że księżyc był zamieszkały przez ludzi, którzy żyli tam po tysiąc lat, a Brigham Young dodawał, że nie tylko księżyc, ale i słońce było zamieszkałe przez ludzi.

Subiektywna ocena wiary

Ed Decker mówi, że misjonarze przychodzą do ludzi werbować nowych członków, mówiąc o ważności rodziny, używając terminologii chrześcijańskiej, jak: Jezus, Bóg, zbawienie, a ludzie nie zdają sobie sprawy, że te pojęcia mają zupełnie odmienne znaczenie u mormonów. Twierdzą, że Smith jest prorokiem boga i że „Księga mormonów” jest prawdziwą ewangelią i następnie każą się modlić, a jeżeli poczuje się pieczenie w piersiach, to jest to potwierdzenie i dowód na to, że to jest prawda. Jest to, więc subiektywna ocena. A prawdziwości Ewangelii nie można testować „pieczeniem w piersiach”. Gdy Decker w rozmowie z mormonami udowadniał im, że nie ma dowodów i żadne fakty nie potwierdzają prawdziwości zawartości „Księgi mormonów”, niektórzy odpowiadali, że to nie ma dla nich znaczenia, odczuwali pieczenie w piersiach i to im wystarcza na potwierdzenie prawdziwości „Księgi mormonów”. 
Odtworzono również niefilmowane nigdy przedtem tajemnicze, mormońskie ceremonie, na wzór masońskich, których większość mormonów nigdy nie widziała, a tych, którzy widzieli i przeszli przez te obrządki, obowiązuje przysięga nie ujawniania ich pod groźbą kary śmierci, którą zademonstrowano w obrazach przesuwania kciuka prawej ręki pod szyją demonstrując poderżnięcie gardła. Przesuwanie kciuków obu rąk poprzez brzuch – to demonstracja wyrwania wnętrzności. 
Tysiące tajemniczych, okultystycznych ceremonii dotyczących żywych i umarłych odbywa się codzienne w świątyni, aby umarli też mogli korzystać z mormońskich przywilejów. Mormonów zachęca się do kontaktów z umarłymi, których ma się nawrócić na mormońską religię. Według Goodmana istnieją trzy cele kościoła mormonów: głoszenie ewangelii, doskonalenie swojego życia, nawracanie umarłych, ich odkupienie i zbawienie. Konsekwencją tego, mówi Goodman, jest aktywne poszukiwanie miejsc i czasu urodzin i nazwisk krewnych, a także innych umarłych. Dlatego właśnie posiadają oni genealogiczne centrum na świecie. Informacje o umarłych przodkach są transferowane na mikrofilmy i gromadzone w odległości 20 mil od miasta Salt Lake City w tunelach wydrążonych w skalistych zboczach gór. 
Mormoni mają zalecenie ubierać rodzaj magicznej specjalnej koszuli bezpośrednio na ciało. Na koszuli jest specjalny znak, amulet zwany talizmanem. Koszula ta o rzekomo magicznych właściwościach ma chronić mormonów przed niebezpieczeństwami. Jednak nie istnieje żadna statystyka, która potwierdzałaby, że uchroniła ono kogokolwiek przed czymkolwiek. Joseph Smith, zaangażowany w okultyzm, miał podobno specjalny magiczny kamień [9] przy pomocy, którego poszukiwał skarbów, a także spisywał treść złotych tablic. 

Mormoni w „Biblii szatana” [10]

Ed Decker eksponuje „Biblię szatana”, w której w sekcji pod tytułem „Infernal names” – „Piekielne imiona”, wskazuje na imię Mormo – boga żyjących-umarłych. Ci, którzy są jego wyznawcami są nazywani mormonami. Może to przypadek, zbieg okoliczności? A więc dlaczego, zastanawia się Decker, mormoni są tak obsesyjnie uczuleni na genealogię, poszukiwanie umarłych, dla których i w imieniu których odbywa się codziennie tyle obrzędów w świątyni, gdzie się ich nawraca i którzy podobno składają wizyty mormonom. 
Według Encyklopedii okultyzmu i parapsychologii [11]: Pentagram – „Microcosm” lub „Baphomet” są jednymi ze znaków zaklęcia szatańskiego w rytach masońskich, które można znaleźć w Biblii szatana i w świątyni Salt Lake City [12].

Bogactwo sekty

Mormoni dysponują olbrzymimi bogactwami [13]. Dr John Smith, autor i ekspert, co do majątku mormonów twierdzi, że kościół mormoński jest drugą w kolejności instytucją finansową na zachód od rzeki Mississippi. Posiadają kompanie ubezpieczeniowe, np. Beneficial Life Ins. Co., o majątku $2,6 miliardów, korporacje np. Desert Management and Trust Corp., szpitale, szkoły, budynki apartamentowe, farmy. Są jednymi z największych, właścicielami giełdy, stacji telewizyjnych i radiowych, łańcucha wielkich sklepów typu hipermarket, posiadają wiele ziemi w 50 stanach USA, w Kanadzie, Europie i na wszystkich kontynentach. 2/3 ich własności jest zwolnione od podatków. Miliardy dolarów rocznie otrzymują także od swoich członków, poprzez obowiązkowe ofiary. Posiadają też olbrzymią część Hawajów i są największą instytucją finansową w tym rejonie. Udostępniona dla zwiedzających świątynia (Mormon Temple) jest drugą, co do wielkości po świątyni w Salt Lake City, co do liczby zwiedzających. Podczas zwiedzania wyświetla się filmy o mormonach, następnie zwiedzający wpisują się do księgi gości i w dalszej kolejności ich dane przekazywane są do rąk misjonarzy na terenie zamieszkania. Jest to jeden ze sposobów werbowania nowych członków. Następny – to chodzenie od drzwi do drzwi, werbowanie w centrach zwiedzania, dalej poprzez sponsorowanie grupy harcerzy, tzw. „boys scouts groups”, instytucje edukacyjne, łańcuch hoteli Marriott, gdzie umieszcza się bezpłatnie literaturę mormońską.

Przerażająca i odmienna rzeczywistość

Stan Utah, który jest w 75% mormoński przewodzi w USA w bankructwach i oszustwach na giełdzie, jest w krajowej czołówce, jeżeli chodzi o rozwody, samobójstwa młodzieży, krzywdzenie dzieci, ciąże młodych dziewcząt, choroby weneryczne i bigamię. W Utah jest ponad 25 tysięcy poligamicznych małżeństw wśród fundamentalistów mormońskich. Joseph Smith także uprawiał bigamię, miał poza plecami swojej żony Emmy inne kobiety, o których wiedziała. Jednak w małżeństwie mormońskim, żona obowiązana jest podporządkować się mężowi. 
Ed Decker, którego rodzina rozpadła się przez mormonizm twierdzi, że zna steki rodzin porozbijanych przez tę „religię”. Jeżeli współmałżonek nie dopasuje się do standardów mormońskiego nauczania i kościoła, doradza się rozwód. Zmieniają się relacje rodzinne, psują się personalne dobre stosunki w rodzinie, które istniały przed przystąpieniem któregoś z członków rodziny do sekty. Wielu młodych ludzi nie jest w stanie sprostać wymogom kościoła, tracą poczucie własnej wartości, popadają w depresję i często kończą samobójstwem.
Z kolei według Sandry Teller, chociaż wielu członków ma problemy z wiarą w mormońskie nauczanie, a niektórzy wcale nie wierzą, nawet ci na wysokich stanowiskach w kościele (przykład pewnego biskupa), trudno wielu mormonom podjąć decyzję odejścia z kościoła, gdyż publiczne, otwarte odejście powoduje rodzaj ekskomuniki, izolacji. Odsuwają się mormońscy przyjaciele i członkowie rodziny. Można np. stracić pracę, gdy się ma pracodawcę mormona, swój biznes, czy pozycję w kościele. Niektórzy obawiają się rozwodu. Jednym słowem, nie chcą utracić statusu, który osiągnęli. A jednak wielu podjęło ryzyko bez względu na konsekwencje, zaczęli czytać i myśleć samodzielnie. Studiując Ewangelię, Stary i Nowy Testament wielu odkryło prawdziwego Boga i to, że bóg mormoński nie jest Bogiem z Biblii. Odkryli, że byli bardziej pochłonięci zewnętrznymi obrządkami, a nie pracą nad swoim wnętrzem, które wymagało poprawy, gdyż nie jest w tak dobrym stanie, jak im podpowiadała mormońska pycha. Jedna z byłych mormonek stwierdza, że to Jezus Chrystus jest drogą, prawdą i życiem, a nie organizacja.  

Artur Marek WÓJTOWICZ

[1] Gary Kah "Globalna okupacja", s. 158-159.
[2] Warto jest tutaj nadmienić, że Decker przez 19 lat był mormonem.
[3] Missionary Training Center.
[4] Mormoni twierdzą również, że Jezus był Archaniołem Michałem. Jest to typowe twierdzenie dla ruchów millenarystycznych.
[5] Lamanici
[6] Nefici
[7] Eksmormonka.
[8] Nauki i Przymierza.
[9] Sear stone – coś w rodzaju kryształowej kuli.
[10] Encyclopedia of Freemasonry, pp. 1002, 1003; 316-317; 689
[11] Tom.2, s. 552.
[12] www.foxgrape.com
[13] Zdaniem wielu znawców z dziedziny ekonomii mormoni są podobno właścicielami wszystkich kopalni cynku na terenie Meksyku. Zaś zasoby finansowe pomagały tejże organizacji finansować wojnę w Falklandy i Malwiny.

Artur Marek Wójtowicz Jest autorem wstepu do Biblii ekumenicznej wykonanej ręcznie przez 650 osób z Horgen ZH. W 2003 roku, w jezuickim wydawnictwie „WAM” w Krakowie wydał książkę „Bóg Mormonów”. W 2005 roku był współautorem „Leksykonu Papieży” wydanego przez krakowski INETMEDIA. Obecnie w przygotowaniu są jego publikacje: „Inkwizycja Niemiecka” (Wroclaw), „Podrecznik Grafologii” (Katowice).