Pożegnalna wieczerza

W jesiennej mgle labirynt paryskich ulic. 
Cień zbliża się do bramy w głębi rue Borromée
powłócząc nogami sunie ciemnym korytarzem
prosto w świetlisty okrąg podwórza. 
Świt ogarnia go nagle ze wszystkich stron naraz 
wita pięcioramienną gwiazdą:
ożywają gipsowe głowy proroków
popiersia umarłych polityków i poetów;
figury nagich kobiet połyskują jak skrzydła aniołów; 
przesypuje się w klepsydrze suszony na czarną godzinę
chleb; drewniane stołki łaszą się do stóp.

Rzeźbiarz polski: Żyd-tułacz 
artysta Michał Milberger
zna wielu podobnych sobie;
człowiek ciekawy duszy drugiego człowieka
każdemu z nas ma coś do powiedzenia
o tym co widział – ręką kreśli w powietrzu 
kształty minionych osób i rzeczy
jakby chciał oszlifować powierzchnię bryły 
dokleić garść szarej gliny odwrócić ku jasności
ostateczne pytanie.

Dzieli się winem z przyjaciółmi – 
pożegnalna wieczerza dla gości z Polski – 
wokół pastelowe ściany obrazy książki na półkach;
Biała Sala w domu pallotynów przy rue Surcouf
ma twarz Apokalipsy. 
Przed chwilą był tu Jan Lebenstein.
Noc patrzy na nas chłodno spod przymkniętych powiek.  
Na redakcyjnym stole księdza Marka pozostały już tylko 
kamyki: niesiemy na cmentarz tę mistyczną rzeźbę

Drzwi pracowni zatrzaśnięte. 
Zbiorowa mogiła kombatantów
stała się jego nagłym przeznaczeniem 
nieprzewidzianym pomnikiem 
miejscem opowieści.

Teresa TOMSIA

w 10. rocznicę śmierci Michała Milbergera

Poznań 2007

Teresa Tomsia – poetka, eseistka, animatorka kultury; autorka książek poetyckich: „Wieczna rzeka”, „Przed pamięcią”, „Skażona biel”, „Wątpiąc, idę” oraz projektów literacko-edukacyjnych.  Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Mieszka w Poznaniu.