Wydarzenia

Od północy z 20 na 21 grudnia 2007 roku 400 mln Europejczyków – znajdujących się do roku 1989 po dwóch stronach żelaznej kurtyny – wchodzi we wspólny obszar swobodnego poruszania się. Rozszerzenie strefy Schengen nastąpiło przez zniesienie kontroli na granicach lądowych i morskich pomiędzy dziewięcioma nowymi państwami Unii Europejskiej – Polską, Czechami, Estonią, Litwą, Łotwą, Maltą, Słowacją, Słowenią, Węgrami – a dotychczasowymi członkami strefy Schengen. Zniesienie kontroli na lotniskach ma nastąpić do 30 marca 2008 roku.

„Rodzina wspólnotą pokoju” – to tytuł Orędzia na 41. Światowy Dzień Pokoju, przypadającego 1 stycznia. Benedykt XVI przypomniał w nim, że rodzina jest fundamentem społeczeństwa i „pierwszą i niezastąpioną wychowawczynią do życia w pokoju”. Pierwszą i najbardziej naturalną formą wspólnoty osób jest ta, którą tworzy miłość między mężczyzną i kobietą, którzy decydują się połączyć na zawsze i razem założyć rodzinę. „Rodzina jest fundamentem społeczeństwa również dlatego, że pozwala, w determinujący sposób doświadczyć, czym jest pokój. I dlatego wspólnota ludzka nie może obejść się bez posługi, jaką pełni rodzina” – napisał Papież.

Według sondażu przeprowadzonego przez francuski tygodnik „Pelerin” Boże Narodzenie jest świętem religijnym zaledwie dla 14% Francuzów. 53% uważa je za święto rodzinne, a 29% – za święto dzieci. 87%. badanych świętuje Boże Narodzenie w gronie rodzinnym, ale tylko 17%. idzie na Mszę świętą. Choinka jest symbolem Bożego Narodzenia dla 81% mieszkańców Francji. Dla 64% są nimi świąteczne dekoracje, dla 51% szopka, a dla 33% – ciastka i słodycze.

Papież Benedykt XVI wstrzymał beatyfikację Piusa XII. Watykan powołał komisję, która jeszcze raz zbada przyczyny milczenia Piusa XII wobec Holocaustu oraz politykę podczas II wojny światowej. Komisja oceni też wpływ ewentualnej beatyfikacji Piusa XII na stosunki Kościoła z Izraelem oraz światem żydowskim. Jej powołanie wstrzymuje rychłą beatyfikację, która do niedawna wydawała się pewna wskutek majowej decyzji Kongregacji ds. Kanonizacji zatwierdzającej dokument o „heroiczności cnót chrześcijańskich” Piusa XII.

5 sierpnia 2007 roku, w paryskim szpitalu Sióstr Lazarystek, zmarł w wieku 80 lat emerytowany arcybiskup Paryża, kard. Jean-Marie Aaron Lusitger. Urodził się 17 września 1926 roku w Paryżu, jako syn pochodzących z Będzina polskich Żydów, którzy wyemigrowali do Francji kilka lat wcześniej. Chodził do szkół publicznych, w tym do prestiżowego liceum im. Montaigne’a. Podczas II wojny mieszkał początkowo wraz z młodszą o cztery lata siostrą Arletą w Orleanie, miejscu uchodzącym za bezpieczne dla dzieci pochodzenia żydowskiego. Tam, w orleańskiej katedrze, w Wielki Piątek 1940 roku doznał nawrócenia. Jego pragnienie chrztu spełniło się 25 sierpnia w kaplicy biskupiej, 14-letni Aaron przyjął chrzest przybierając imię Jean-Marie. Do Paryża powrócił jesienią 1944 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1954 roku. Po 15 latach pracy w duszpasterstwie akademickim objął parafię Św. Joanny de Chantal na obrzeżach stolicy. Sakrę biskupią przyjął w 1979 roku, zostając ordynariuszem Orleanu, by w niecałe półtora roku później zostać biskupem Paryża. Do kolegium kardynalskiego wszedł w 1983 roku.

Kościół Miłosierdzia Bożego, w którym znajdują się doczesne szczątki Sługi Bożego ks. Michała Sopoćki, poświęcił 30 września metropolita białostocki Edward Ozorowski. Podczas uroczystości modlono się o szybką beatyfikację Sługi Bożego ks. Michała Sopoćki, spowiednika św. siostry Faustyny, którego grób znajduje się pod świątynią.

„Bądźcie aniołami stróżami Kościołów, które zostaną wam powierzone” – powiedział Benedykt XVI do sześciu nowych biskupów, którym udzielił sakry. Wśród nowych hierarchów znalazł się wieloletni sekretarz Jana Pawła II ks. prałat Mieczysław Mokrzycki, mianowany przez Benedykta XVI arcybiskupem-koadiutorem we Lwowie. Wraz z księdzem Mokrzyckim, sakrę biskupią przyjęli: Francesco Giovanni Brugnaro, arcybiskup włoskiej archidiecezji Camerino-San Severino Marche; Gianfranco Ravasi przewodniczący Papieskiej Rady ds. Kultury a zarazem Papieskich Komisji: ds. Kościelnych Dóbr Kultury oraz Archeologii Sakralnej; Tommaso Caputo – nuncjusz apostolski na Malcie i w Libii; Sergio Pagano, barnabita – prefekt Tajnego Archiwum Watykańskiego oraz Vincenzo Di Mauro, sekretarz Prefektury Spraw Ekonomicznych Stolicy Apostolskiej. Sakra koadiutora oznacza, że abp Mieczysław Mokrzycki będzie następcą kard. Mariana Jaworskiego na stolicy metropolitalnej we Lwowie.

W szpitalu w Lusace zmarł kard. Adam Kozłowiecki, od ponad 60 lat misjonarz w Zambii. Miał 96 lat. Urodził się l kwietnia 1911 roku w Hucie Komorowskiej k. Kolbuszowej. Święcenia kapłańskie przyjął dnia 24 czerwca 1937 roku w Lublinie. Wojna zastała go w Chyrowie, który opuścił 9 września 1939 roku. 26 października dotarł do Krakowa, gdzie został mianowany ministrem, czyli odpowiedzialnym za sprawy gospodarcze, kolegium jezuitów. Już 10 listopada został jednak aresztowany przez hitlerowców i był więziony na Montelupich, potem w Wiśniczu, od 20 czerwca 1940 roku w Oświęcimiu, a od 11 grudnia w Dachau. W Pullach, gdzie przebywał po uwolnieniu go z obozu 29 kwietnia 1945 roku, otrzymał propozycję wyjazdu na misje do Rodezji Północnej, obecnej Zambii. 15 lipca 1945 roku złożył ostatnie śluby zakonne, a 29 stycznia 1946 roku wyjechał do Afryki. W 1955 roku został pierwszym biskupem Lusaki. W 1959 roku został podniesiony do godności arcybiskupa metropolity Lusaki. W tym czasie brał aktywny udział w Soborze Watykańskim II. Odegrał dużą rolę w okresie uzyskiwania przez Zambię pełnej suwerenności, co dokonało się 24 października 1964 roku. Rezygnację ze stanowiska arcybiskupa metropolity złożył ostatecznie w 1969 roku. Od chwili rezygnacji z urzędu, kierowany był na placówki misyjne jako duszpasterz w Chingombe (1970-1973 i 1976-1989), Mumbwie (1973-1974), Chikuni (1975-1976), Lusace (1989-1990), Mulungushi (1990-2002). Do śmierci pracował w Mpunde. W uznaniu za wieloletnią pracę misyjną Jan Paweł II mianował go w 1985 roku kardynałem.

Giovanni Maria Vian został nowym redaktorem naczelnym nieoficjalnego dziennika Watykanu „L’Osservatore Romano”. Ma 55 lat. Jest historykiem, wykładowcą filologii patrystycznej na rzymskim uniwersytecie La Sapienza oraz historii tradycji chrześcijańskich i tożsamości chrześcijańskiej na Uniwersytecie Vita-Salute San Raffaele w Mediolanie. Przez lata współpracował z dziennikiem biskupów włoskich „Avvenire”. Od 1999 roku jest członkiem Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych.

Nowym metropolitą archidiecezji Matki Bożej w Moskwie został 47-letni Włoch, ks. Paolo Pezzi, dotychczasowy rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Sankt Petersburgu.  61-letni abp Tadeusz Kondrusiewicz, który kierował tą archidiecezją od 2002 roku, a wcześniej był przez 11 lat administratorem apostolskim europejskiej części Rosji, został metropolitą mińsko-mohylewskim na Białorusi. Arcybiskup nominat Paolo Pezzi urodził się 8 sierpnia 1960 roku w Russi w regionie Emilia-Romania. W latach 1985-1990 odbył studia filozoficzne i teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Św. Tomasza w Rzymie. 22 grudnia 1990 roku przyjął święcenia kapłańskie. Należy do Bractwa Kapłańskiego Misjonarzy Św. Karola Boromeusza (FSCB). Na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim obronił pracę doktorską z teologii pastoralnej „Katolicy na Syberii - początki, prześladowania, dzień dzisiejszy”. W 1993 roku rozpoczął pracę duszpasterską w Rosji. Przez pięć lat był dyrektorem gazety katolickiej i dziekanem środkowego regionu Syberii w Nowosybirsku. Następnie do 2005 roku pełnił funkcję wikariusza generalnego Bractwa Kapłańskiego Misjonarzy Św. Karola Boromeusza. Od 1998 roku do dziś jest odpowiedzialny za ruch Comunione e Liberazione w Rosji. W 2004 roku zaczął wykładać w Wyższym Seminarium Duchownym pw. Maryi Królowej Apostołów w Sankt Petersburgu, którego rektorem został w 2006 roku.

Dwoje nowych błogosławionych – kapłana i siostrę zakonną ogłosił we Francji prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. José Saraiva Martins. Do chwały ołtarzy wyniesiony został ks. Bazyli-Antoni Maria Moreau oraz klaryska, s. Maria Celina od Nawiedzenia NMP. Nowy błogosławiony pochodził z wielodzietnej rodziny z małej wiosce koło Le Mans w środkowo-zachodniej Francji. W 1835 na prośbę swego biskupa zorganizował grupę księży do głoszenia misji i rekolekcji w parafiach diecezji, a nieco później został kierownikiem duchowym wspólnoty braci św. Józefa. W 1837 połączył kapłanów i braci w jedną wspólnotę, mającą na celu wychowanie młodzieży i ewangelizowanie. Z kobiet, które im posługiwały, powstało z czasem nowe zgromadzenie. Nastąpiło to 15 sierpnia 1840 i tak narodziły się dwie – męska i żeńska – wspólnoty zakonne: ojców i sióstr od Świętego Krzyża. Od 1855 aż do śmierci przeżył wiele ciężkich chwili: niesnaski w zgromadzeniu, trudności finansowe, oskarżenia o złe zarządzanie i inne problemy. W 1866 wraz z dwiema siostrami wycofał się do małego domku obok Instytutu Świętego Krzyża w Le Mans i tam spędził ostatnie lata swego życia. Błogosławiona Maria Celina od Nawiedzenia NMP urodziła się w małym miasteczku koło Beaumont w Périgord w południowej Francji w wielodzietnej, głęboko religijnej rodzinie. Na chrzcie otrzymała imiona Jeanne-Germaine. W wieku 4 lat, w wyniku paraliżu straciła władzę w jednej nodze. Mimo to na miarę swych sił włączała się w prace domowe oraz opiekę nad młodszym rodzeństwem. W 1891 trafiła do przytułku prowadzonego przez siostry od św. Józefa z Nazaretu w swym miasteczku i tam pogłębiła w sobie życie religijne i pragnienie wstąpienia do klasztoru. Mogła to jednak spełnić dopiero na rok przed śmiercią, wcześniej bowiem musiała pomagać rodzinie po przedwczesnej śmierci matki i opiekować się ciężko chorym bratem, który zmarł na gruźlicę. Ostatecznie w 1896 trafiła do sióstr klarysek w Talence koło Bordeaux. Stan jej zdrowia nieustannie się pogarszał a do choroby nogi doszła jeszcze gruźlica kości. Śluby wieczyste złożyła na krótko przed śmiercią, która zabrała ją w wieku zaledwie 19 lat.

„Naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Stanisławowi Papczyńskiemu, który poświęcił się modlitwie za zmarłych i nauczaniu ludu chrześcijańskiego, przysługiwał tytuł błogosławionego” – głosił tekst formuły beatyfikacyjnej. Postać ojca Papczyńskiego ma być wspominana corocznie w dniu 18 maja. Urodzony w 1631 roku w Podegrodziu na Sądecczyźnie w chłopskiej rodzinie Jan Papczyński wstąpił w młodości do zakonu pijarów, gdzie przyjął imię Stanisław od Jezusa i Maryi. Zniechęcony lekceważeniem przez współbraci złożonych ślubów, po 16 latach opuścił pijarów, by w 1673 roku założyć własne zgromadzenie, któremu zlecił propagowanie pobożności maryjnej. Zmarł w 1701 roku w Górze Kalwarii koło Warszawy.

Benedykt XVI nominował 23 nowych kardynałów. Jednym z nich jest Polak abp Stanisław Ryłko, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Świeckich. 62-letni abp Ryłko blisko współpracował z Janem Pawłem II. W Watykanie mieszka od 20 lat, pisał papieskie przemówienia i koordynował Światowe Dni Młodzieży. Sakrę biskupią otrzymał w 1995 roku. Nominacje kardynalskie otrzymali również inni wysocy funkcjonariusze kurii rzymskiej, między innymi prefekt Kongregacji Kościołów Wschodnich abp Leonardo Sandri, przewodniczący Papieskiej Rady Cor Unum – abp Paul Josef Cordes i gubernator Państwa Miasta Watykańskiego abp Giovanni Lajolo. Papież wyznał, że pragnął wynieść do godności kardynalskiej zmarłego we wtorek bp. Ignacego Jeża.

Benedykt XVI mianował nowego arcybiskupa metropolitę Utrechtu – prymasa Holandii. Został nim 54-letni bp Willem Jacobus Eijk, dotychczasowy ordynariusz Groningen-Leeuwarden. W latach 1997-1999 był on członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, obecnie zaś wchodzi w skład Rady Kierowniczej Papieskiej Akademii Życia. Abp Eijk urodził się w 1953 roku w Duivendrecht w diecezji Haarlem. Po studiach medycznych na uniwersytecie w Amsterdamie, wstąpił do seminarium duchownego diecezji Roermond w Rolduc. Święcenia kapłańskie przyjął w 1985 roku, w wieku 32 lat. Do 1987 roku był wikariuszem w parafii św. Antoniego w Blerick koło Venlo. Jednocześnie kontynuował studia medyczne, zakończone doktoratem na uniwersytecie w Lejdzie. W 1989 roku uzyskał kolejny doktorat, tym razem z filozofii, na Papieskim Uniwersytecie Św. Tomasza z Akwinu, zaś rok później licencjat kanoniczny z teologii. Od 1990 roku wykładał teologię moralną w seminariach duchownych w Rolduc, gdzie był również prefektem studiów, i w Hertogenbosch. W latach 1994-1995 kierował również Instytutem Matki Kościoła Domowego w Rolduc, zajmującego się studiami nad rodziną, a od 1996 do 1999 roku wykładał na Wydziale Teologicznym w Lugano w Szwajcarii. W 1999 roku Jan Paweł II mianował go biskupem Groningen-Leeuwarden.

Pallotyn, ks. Tadeusz Wojda został mianowany dyrektorem Biura Kongregacji Ewangelizacji Narodów. Ma 50 lat i pochodzi z diecezji kieleckiej. W 1983 roku przyjął święcenia kapłańskie. Ostatnio był pracownikiem Kongregacji Ewangelizacji Narodów, wcześniej sekretarzem generalnym ds. misji u pallotynów. Jest doktorem teologii misji. Pracę doktorską „Nurty teologii misji z Münster i Louvain” napisał na Papieskim Uniwersytecie Gregorianum w Rzymie. W swojej rozprawie doktorskiej podjął analizę dwóch szkół misjologii katolickiej, które dały początek badaniom naukowym nad misjami. Pierwsza powstała na gruncie niemieckim w Münster, w 1911 roku, natomiast druga w środowisku uniwersyteckim Louvain, w Belgii. Praca mianowanego dziś dyrektora biura Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów uwypukliła cechy charakterystyczne obu szkół. W przypadku misjologii z Münster, wszystko zmierzało ku „nawróceniu” (conversio), podczas gdy Louvain skłaniało się ku zakładaniu Kościoła (plantatio Ecclesiae).

Abp Stanisław Wielgus wycofał swój wniosek o autolustrację. „Decyzja arcybiskupa podyktowana jest przede wszystkim tym, że przedkłada on dobro Kościoła nad sprawy osobiste” – stwierdził adwokat arcybiskupa.

Tajne Archiwum Watykańskie zdecydowało się na publikację akt procesu templariuszy. Są to faksymile oryginalnych dokumentów z XIV wieku. Wydrukowanych zostało jedynie 799 egzemplarzy tego dzieła. Książka ukazuje się w serii „Exemplaria Praetiosa”, w której wydawane są reprodukcje najcenniejszych zbiorów Archiwum. Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, zwanych potocznie templariuszami, powstał w Jerozolimie w 1118 roku. Był to międzynarodowy zakon rycerski. W XII i XIII wieku jego członkowie czuwali nad bezpieczeństwem pielgrzymów chrześcijańskich przybywających do Jerozolimy. Aby zapewnić finansowanie swego dzieła, dzięki darowiznom stworzyli w niemal całej Europie sieć klasztorów, zwanych komandoriami. Po utracie Ziemi Świętej na rzecz muzułmanów w 1291 roku, działali głównie we Francji. Zapożyczył się u nich król Filip IV Piękny. Nie mogąc spłacić długu, oskarżył rycerzy-zakonników o herezję, zaczął ich prześladować i zarekwirował ich dobra. Po trwającym kilka lat procesie o herezję, papież Klemens V rozwiązał templariuszy 22 marca 1312 roku. 55 zakonników, w tym wielki mistrz Jakub de Molay zostało spalonych na stosie. Według legendy miał rzucić klątwę na papieża i króla: Klemens V zmarł miesiąc później, a Filip IV - po roku.

Jeden z czołowych przedstawicieli Kościoła mormońskiego, Henry B. Eyring z Kworum Dwunastu, drugiego pod względem znaczenia ciała kierowniczego mormońskiego Kościoła, wyraził „głęboki żal” za masakrę sprzed 150 lat, w której około 120 amerykańskich pionierów zginęło z rąk mormonów. Było to pierwsze oficjalne potępienie zbrodni ze strony Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich. 11 września 1857 roku grupa migrantów z Arkansas przejeżdżała kolumną powozów przez region skolonizowany przez mormonów. Kolonizatorzy zostali zaatakowani, następnie zaś podstępnie skłonieni do oddania broni, otrzymując gwarancje obrony przed atakami Indian. Z około 150 bezbronnych ludzi oszczędzono tylko kilkanaście dzieci, poniżej wieku 8 lat. Zmasakrowane ciała pochowano w zbiorowych grobach. Sprawa odżyła, gdy w 1999 roku jeden z takich grobów odkryto przy prowadzeniu wykopów.

W Karaczi zginęło 138 osób, a blisko pół tysiąca znalazło się w szpitalach po jednym z najbardziej krwawych zamachów w historii Pakistanu. Celem terrorystów była Benazir Bhutto, która powróciła do swego kraju po ośmioletnim wygnaniu. Co najmniej 50 ludzi zginęło w zamachu, dokonanym przez terrorystę-samobójcę pod Peszawarem na północnym zachodzie Pakistanu. Zamachowiec zaatakował ludzi, biorących udział w uroczystych modłach w meczecie z okazji islamskiego święta. Do ataku doszło w meczecie we wsi Sherpao w okręgu Charsadda, 30 kilometrów na południowy wschód od miasta Peszawar, niedaleko granicy z Afganistanem. Zamach zbiegł się w czasie z rozpoczętymi w środę obchodami muzułmańskiego Święta Ofiary (Id al-Adha). W ciągu minionych trzech miesięcy nie było tygodnia, w którym by nie dochodziło do terrorystycznego, krwawego zamachu.

W Birmie, w wyniku represji wymierzonych w ruch protestu kierowany przez buddyjskich mnichów, zginęło co najmniej 31 osób, 74 osoby zaginęły, a 653 aresztowano. 140-stronicowy raport Human Rights Watch (HRW) wyliczył 20 zabitych w samym tylko Rangunie – o 10 więcej, niż podawały oficjalne bilanse. Według HRW liczba zabitych jest „o wiele wyższa”, niż przyznaje juna. We wrześniu odbyły się w Birmie ponaddwutygodniowe, masowe demonstracje przeciwko pogorszeniu się warunków życia po sierpniowych drastycznych podwyżkach cen paliw. Demonstranci, którym przewodzili cieszący się w Birmie dużym autorytetem buddyjscy mnisi, domagali się również powrotu demokracji w kraju, rządzonym od 45 lat przez wojskowe władze.

Prezydent Izraela Szimon Peres podczas muzułmańskiego Święta Ofiary Id al-Adha prosił wyznawców islamu o przebaczenie za masakrę arabskiego osiedla w 1956 roku. Izraelska straż graniczna zabiła wówczas pół setki mieszkańców osiedla, ponieważ nie zastosowali się do godziny policyjnej. Mieszkańcy Kafr Kasem wracali po godzinie policyjnej ustanowionej dla Arabów na terytorium Izraela i wówczas straż zaczęła do nich strzelać.

We Francji zatrzymano mężczyznę podejrzewanego o współudział w organizowaniu ludobójstwa w Rwandzie w 1994 roku. Dominique Ntawukuriryayo, zatrzymany w Carcassonne, został już wcześniej uznany za winnego przez sąd w Rwandzie. Zarzuca mu się, że w kwietniu 1994 roku nadzorował mordowanie Tutsi w Kayube Hill. W ciągu pięciu dni zginęło tam 25 tysięcy osób.

Największą włoską firmą jest mafia – wynika z raportu ogłoszonego przez Związek Kupców. Według stowarzyszenia roczne obroty Cosa Nostra, kamorry i innych mafii wynoszą 90 miliardów euro, czyli 7 procent produktu krajowego brutto we Włoszech. Stowarzyszenie o nazwie Confesercenti zwraca uwagę na to, że „przestępczość zorganizowana jest obecna w sposób skonsolidowany we wszystkich dziedzinach gospodarki: od produkcji żywności do turystyki, od nieruchomości do finansów, od usług biznesowych do usług dla konsumentów”. W raporcie mowa jest o tym, że największym źródłem przychodów mafii jest ściąganie haraczy i lichwa. Przynoszą one wszystkim klanom mafijnym zyski w wysokości 40 miliardów euro rocznie.

Szwajcarska Partia Ludowa (SVP) wygrała wybory parlamentarne w tym kraju. Obywatele oddali na nią 28,8 % głosów. Popularności przysporzyła jej kampania na rzecz zaostrzenia polityki wobec imigrantów, zwłaszcza tych, którzy w Szwajcarii dopuścili się przestępstw. Najwięksi rywale SVP – socjaldemokraci – uzyskali niespełna 20 % głosów.

W przedterminowych, jesiennych wyborach do polskiego Sejmu oddano 16.495.045 głosów. Uprawnionych do głosowania było 30.615.471 osób. Głosów nieważnych oddano 335.532, czyli 2,04%. Frekwencja wyborcza wyniosła 53,88%. Partie uzyskały następujące poparcie: Platforma Obywatelska z wynikiem 41,51% poparcia uzyskała 209 mandatów poselskich. Prawo i Sprawiedliwość, uzyskując 32,11% poparcia wprowadzi do Sejmu 166 posłów. Poparcie dla Lewicy i Demokratów w wysokości 13,15% pozwala na obsadzenie 53 poselskich foteli. Polskie Stronnictwo Ludowe dzięki poparciu 8,91% głosujących będzie reprezentowane w Sejmie przez 31 posłów.

Partia Jedna Rosja zdobyła w wyborach do rosyjskiej Dumy Państwowej 315 miejsc i dysponuje większością konstytucyjną. Z listy Jednej Rosji w wyborach startował prezydent Władimir Putin. Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej zdobyła 57 miejsc w 450-osobowej Dumie, Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji Władimira Żyrinowskiego – 40, a prokremlowska lewicowo-populistyczna Sprawiedliwa Rosja – 38 miejsc. Obserwatorzy Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE i Rady Europy ocenili, że wybory do Dumy Państwowej Rosji nie odpowiadały standardom obowiązującym w Europie. Unia Europejska skrytykowała wybory przypominając, że już w trakcie kampanii wyborczej doszło do pogwałceń swobody wypowiedzi i prawa do zgromadzeń.

Kandydat Kremla na prezydenta Rosji, pierwszy wicepremier Dmitrij Miedwiediew zaproponował Władimirowi Putinowi, by ten stanął na czele rządu, jeśli on zostanie wybrany na szefa państwa. Miedwiediew oświadczył, że zgadzając się na kandydowanie, proponuje, aby Putin stanął na czele rządu, który zostanie wyłoniony po wyborach.

Patriarchat Moskiewski, w zamian za normalizację stosunków z Watykanem, zażądał likwidacji diecezji katolickich w Rosji. „Nigdy nie uznamy i zawsze będziemy kontestować obecność normalnych katolickich diecezji na terytorium Rosji” – oświadczył metropolita Cyryl. Żądanie to pojawiło się zaledwie kilka dni po nadzwyczajnej naradzie Benedykta XVI z kardynałami z całego świata, poświęconej między innymi relacjom z prawosławiem. W jej trakcie przewodniczący Papieskiej Rady ds. Krzewienia Jedności Chrześcijan, kardynał Walter Kasper, przedstawił propozycję zorganizowania spotkania papieża z patriarchą Moskwy i Wszechrusi Aleksym II.

Cécilia i Nicolas Sarkozy rozwiedli się za obopólną zgodą. To pierwsza para prezydencka w historii Francji, która rozwiodła się podczas pełnienia urzędu przez głowę państwa.

Prezydent Francji Nicolas Sarkozy przyjął przysługujący mu jako szefowi państwa tytuł honorowego kanonika bazyliki świętego Jana na Lateranie w Rzymie. Od 1604 roku prawo do tego tytułu mieli królowie Francji, a obecnie – prezydenci. Podniosła uroczystość przyznania tytułu, dziedziczonego od stuleci po królu Henryku IV, odbyła się podczas nabożeństwa odprawionego przez papieskiego wikariusza dla diecezji rzymskiej kardynała Camillo Ruiniego. Witając prezydenta, włoski purpurat wyraził opinię, że modlenie się za Francję „nie stanowi zamachu na prawomocną laickość tej Republiki”. W wygłoszonej z tej okazji mowie Sarkozy powiedział, że chrześcijaństwo i laickość tworzą historię Francji. Prezydent podkreślił, że „korzenie Francji są zasadniczo chrześcijańskie”.

Były premier Wielkiej Brytanii Tony Blair przeszedł na katolicyzm. Cicha ceremonia odbyła się w prywatnej kaplicy arcybiskupa Westminsteru w Londynie. Żona byłego premiera Cherie Blair jest katoliczką, także ich dzieci wychowane są w wierze katolickiej.

Pierwszy samolot pasażerski chińskiej konstrukcji ARJ-21 zjechał z linii montażowej w zakładach produkcyjnych firmy AVIC w Szanghaju. Zaprojektowany przez chińską firmę lotniczą AVIC odrzutowiec ARJ- 21 będzie mógł przewieźć około 90 pasażerów na dystansie do 3700 kilometrów.

W Holandii uruchomiono stronę internetową umożliwiającą porównanie tekstów Pisma Świętego i Koranu. Dostępna w trzech wersjach językowych (angielskiej, holenderskiej i arabskiej) strona zawiera integralne teksty Biblii i Koranu. Umożliwia ona wyszukiwanie według słów kluczowych, pokazując równolegle fragmenty obu ksiąg zawierające poszukiwany termin. Aby ułatwić internautom poszukiwania przygotowano 21 tematów, opisanych zarówno w Piśmie Świętym, jak i proroctwie Mahometa, m.in. stworzenie świata, historię Abrahama, Mojżesza i królów Dawida i Salomona. Stronę można odwiedzać pod adresem: www.bibleandkoran.net

Z muzeum w brazylijskim Sao Paulo skradziono dwa obrazy – Pabla Picassa i brazylijskiego malarza Candida Portinariego – o szacowanej wartości 100 mln dolarów. Skradzione dzieła to portret Suzanne Bloch Picassa z 1904 roku i pochodzący z 1939 roku obraz przedstawiający zbieracza kawy na plantacji Portinariego.

Powołany przez Watykan komitet ekspertów orzekł, że odkryty w archiwum historycznym przedsiębiorstwa „Fabbrica di San Pietro” szesnastowieczny szkic jest autorstwa Michała Anioła Buonarottiego. Rysunek został wykonany czerwoną kredą, a przedstawia zaprojektowany przez artystę plan jednego z filarów kopuły bazyliki św. Piotra. Szkic powstał najprawdopodobniej na wiosnę 1563 roku i miał pomóc rzemieślnikom pracującym dla Michała Anioła w znalezieniu odpowiedniego bloku trawertynu w podrzymskich kamieniołomach w miejscowości Fiano Romano. U schyłku życia blisko 90-letni już artysta zniszczył większość tego rodzaju wskazówek, jak i poważniejsze szkice architektoniczne sporządzane dla budowniczych. Rysunek ocalał dlatego, że wykorzystali go kamieniarze do swych własnych notatek, których ślady znaleźć można na jego odwrocie.

W Sztokholmie odbyła się uroczystość wręczenia Nagród Nobla za rok 2007. Złote medale i dyplomy wręczał laureatom król Szwecji Karol XVI Gustaw. Najstarszymi laureatami zostali – zdobywczyni nagrody w dziedzinie literatury, 88-letnia Brytyjka Doris Lessing i jeden z trzech odznaczonych nagrodą ekonomiczną, 90-letni Amerykanin Leonid Hurwicz. Z powodów zdrowotnych nie mogli oni jednak przybyć do Sztokholmu. Doris Lessing „uosobiła rolę kobiety w XX stuleciu”. Francuz Albert Fert i Niemiec Peter Gruenberg otrzymali nagrodę w dziedzinie fizyki za odkrycie zjawiska gigantycznego magnetooporu (GMR). Nagrodą w dziedzinie chemii wyróżniony został Niemiec Gerhard Ertl za swe badania reakcji chemicznych na powierzchniach ciał stałych, zaś nagrodą z fizjologii i medycyny Amerykanie Mario Capecchi i Oliver Smithies oraz Brytyjczyk Martin Evans za odkrycia umożliwiające manipulowanie genami myszy. Amerykanie Eric Maskin, Roger Myerson i Leonid Hurwicz wyróżnieni zostali w dziedzinie ekonomii za badania nad tym, jak osobista wiedza i dbałość o własne interesy wpływają na postępowanie ludzi na rynku i w innych sytuacjach społecznych.

Laureatem pokojowej nagrody Nobla za rok 2007, za swoje zasługi w walce z globalnym ociepleniem, został Al Gore, były wiceprezydent Stanów Zjednoczonych. Przemawiając w Oslo, podczas ceremonii wręczenia nagrody, stwierdził, że najwięksi emitenci gazów cieplarnianych, czyli Chiny i USA, powinni pracować razem. Al Gore przedstawił też własną strategię walki ze zmianami klimatycznymi. Zaproponował wprowadzenie zakazu budowy węglowych elektrowni, podniesienie podatków od emisji gazów cieplarnianych i zmobilizowanie światowych firm do inwestycji w zielone technologie.

13 grudnia w stolicy Portugalii został podpisany Traktat Lizboński. Traktat usprawnia podejmowanie decyzji w Unii, daje jej osobowość prawną, kogoś w rodzaju ministra spraw zagranicznych, prezydenta z 2,5-letnią kadencją i Kartę Praw Podstawowych będącą katalogiem praw i wartości (choć ta nie będzie obowiązywać w Polsce). Traktat wejdzie w życie 1 stycznia 2009 roku, o ile powiedzie się jego ratyfikacja w 27 krajach UE.