"Ne réveillez pas Madame"

 Jean Anouillha w paryskim Teatrze "Comédia"
- reżyseria Francis Perrin   

O dwa kroki od skrzyżowania Wielkich Bulwarów (Les Grands Boulevards) i bulwaru de Strasbourg mieści się Teatr "Comédia", zbudowany w latach trzydziestych XX wieku. Odnowiony, powiększony, zmodernizowany, służy trupom teatralnym różnych horyzontów do przedstawienia ich kreacji. We francuskim żargonie teatralnym nazywa się to: "pełnić funkcję garażu, wynajmu". W przypadku teatru "Comédia" pejoratywna nazwa zamienia się w pozytywną akcję, służącą do pokazania publiczności o różnorodnych zainteresowaniach, sztuki światowego repertuaru w oryginalnych i ambitnych reżyseriach.
Od 1996 roku wystawiano tu sztuki Goldoniego, Marivaux, Pirandellego, Moliera, Tennesse'ego Williamsa, a wielu aktorów biorących udział w tych sztukach, otrzymało wiele nagród teatralnych i wyróżnień za grę.
Dyrektorem teatru "Comédia" jest Maurice Molina. Jako gospodarz teatru gościł tu znanych reżyserów i aktorów: Gildasa Bourdet, Roberta Fortune'a, Jorge Lavelliego, Benno Bessona, Philippe'a Adriena, Jean-Pierre Dravela i Francis Perrina.
Ostatnia sztuka "Ne réveillez pas Madame" Jean Anouilha w reżyserii Perrina wpisuje się w cykl sztuk, który we francuskim słownictwie teatralnym nosi nazwę : "la mise en abyme" - czyli "teatr w teatrze". Nazwa ta wywodzi się od heraldyki: w medalionie mieści się wpisany weń herb.
Ukazanie przed publicznością pulsującego na żywo teatru żyjącego swoim życiem i rządzącymi nim szczególnymi prawami jest procederem, z którego korzystało wielu dramaturgów: Pirandello, Eduardo de Filippo, Molier, Szekspir, Brecht, Genet i inni.
W komedii "Ne réveillez pas Madame" Jean Anouillha, prywatne i zawodowe życie reżysera, Julien Paluche'a i jego rodziny poddane jest szczegółowej autopsji. Skomplikowane z powodu postawy jego Matki i pierwszej żony - obie są aktorkami i pragną utrzymać swój status "gwiazdy" - to niepewne i umowne życie koliduje z ambicjami artystycznymi, z ojcostwem i z macierzyństwem. A prawdziwe życie reżysera - to teatr! Dekoracje na naszych oczach są wciągane przez maszynistów do góry na tzw. "wieszaki" pozostawiając po odegranych scenach z życia i ze sceny - pustkę i pustą scenę? I wtedy należy zacząć wszystko od nowa.
Publiczność odbiera sztukę z zadowoleniem, wynagradzając mocnymi brawami grę aktorów. Na szczególne uznanie zasługuje gra doskonałej aktorki, debiutującej w teatrze TNP Jean Villara (założyciela w 1947 roku Festiwalu w Awinonie) w latach sześćdziesiątych: Christiane Minazzoli, która w tej sztuce stworzyła postać egocentrycznej Matki reżysera.
Francis Perrin mógł wreszcie zrealizować swoje marzenie, które zamierzał spełnić od trzydziestu lat: zagrać rolę, którą znał od siedmiu lat pełniąc funkcję dyrektora i reżysera Teatru "Montansier" w Wersalu.
"Publiczności wydaje się, że podgląda przez dziurkę od klucza? Odkrywa, jak żyją ludzie w teatrze, jak pracują? A jeśli się śmieją, to dlatego, że oglądając teatr (w teatrze), widzą swe własne życie" - powiedział Francis Perrin.

Elżbieta VIROL

Elżbieta Virol urodziła się w Warszawie. Studiowała w warszawskiej PWST. Swoją aktorską karierę rozpoczynała w Częstochowie, a tamtejszym teatrze. Ukończyła studia polonistyczne i teatrologiczne na paryskiej Sorbonie. Występowała na wielu paryskich scenach, między innymi w "Echu Alpha" Ahmeda El Maanouni i "Palisadzie" Vassoula Nikolaidesa. W roku 1998 wystąpiła w roli Matki (Madame de Buzenay) w sztuce Saszy Guitry "Zazdrość" ("La Jalousie"), wyreżyserowanej przez Jacqueline Duc. Rola Pani Rollison w "Dziadach" Adama Mickiewicza - w adaptacji Elżbiety Czerczuk. Rola Matki w sztuce "4x1" autorstwa Louis Cervina w Teatrze "Proscenium" w Paryżu w reżyserii Urszuli Mikos - w 1999 roku. W przygotowaniu rola Malarki w sztuce "Cela" ("Le Dépôt") autorstwa Ophélie Soutra, w reżyserii Michela Fureta. Wystąpiła w dwóch filmach: "L'Affaire Lourdes", Marcela Bluwala (gdzie przypadła jej rola Lucile Tata Bernard, kuzynki Bernadetty Soubirous) oraz "On n'épouse pas le Diable" F. Carrey'a (rola młodej sprzedawczyni).