EDYTORIAL

Siedziałam na dachu świata sycąc oczy i ducha pejzażem ultramarynowo–złocistym i wygrzebując spomiędzy szczelinek himalajskie kamyszki. Niektóre z nich okazywały się jedynie zbitymi grudkami piasku. Przywracałam więc pierwotny stan, krusząc je w dłoni. Następnie dawałam pojedynczo upadać na trawę, by tam w spokoju czekały na mocny podmuch wiatru. Od czasu do czasu, odpoczywający nieopodal bezzębny staruszek, podchodził do mnie i częstował dojrzałymi morelami. Zahartowany przez srogie warunki pogodowe – temperatury tak niskie zimą, że wyjście bez czapki grozi odpadnięciem uszu – ma klucz do największej mądrości życiowej. Przetrwania przez zawarcie ugody z Naturą.
Kilka miesięcy później wróciłam do tego świata. Kraju, miasta, domu, literatury w ojczystym języku, sztuki i muzyki europejskiej, eratyków rozrzuconych na wybrzeżu północnym. Gdy stopa dotknęła zimnej płyty na lotnisku westchnęłam, po czym podreptałam w kierunku machającej do mnie Kaśki. Na powitanie goździk, krótkie sprawozdanie i wieczorne wiadomości. Potem wieczór spędzony z Panem Tadeuszem. Ona pozostająca w „tym” świecie i obeznana z jego właściwościami. I ja, obecna połową ducha i trzema czwartymi ciała. 
Po wstępnym wyjaśnieniu kilku spraw bieżących chorobę zdiagnozowałyśmy. Pewien wycinek globalnej wioski doznaje obecnie poważnego uszczerbku na zdrowiu. Rozdźwięk pomiędzy autorytetami – sumienia i kompetencji – wbił się wyszczerbionym ostrzem w ciało ustawodawcze. Rzecz to nie nowa, poczciwina Historia zna takie przypadki, o których czytamy choćby w „Mistrzu i Małgorzacie”. Już nie raz nad rozumem górowała szyszynka, nie raz błazen otwierał oczy ze zdumienia, a Natura groziła palcem. „Sięgajmy do klasyków” – przekonuje Eco i wracajmy do świata racjonalizmu etycznego – mawiają największe Umysły stąpające po ziemi. I jakież to szczęście, że tych głosów wciąż jest tak wiele. I cieszy mnie fakt, że historia kołem się toczy. Jest więc nadzieja, że ja „tam” powrócę jak i  nadzieja, że „tu” kurtyna wreszcie opadnie. 

Joanna BILSKA
socjolog