Papież Jan Paweł II podczas swojej pielgrzymki po Ziemi świętej 23 marca 2000 roku spotkał się w Papieskim Instytucie „Notre Dame” w Jerozolimie z przywódcami religijnymi chrześcijan, żydów i muzułmanów. Mówiąc o tożsamości kulturowej i etnicznej oraz znaczeniu religii dla pokoju zaapelował o świadomość głębokiej transcendencji i szeroko pojęty dialog międzyreligijny.

Adoracja, uwielbienie i dziękczynienie

Wszyscy zgodnie głosimy, że religia musi być autentycznie skupiona na Bogu i że naszą najważniejszą powinnością religijną jest adoracja, uwielbienie i dziękczynienie. Mówi o tym wyraźnie pierwsza sura Koranu: „Chwała niech będzie Bogu, Panu wszechświata” (Koran, l, 2). W natchnionych pieśniach Biblii słyszymy to wezwanie o uniwersalnym zasięgu: „Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! Alleluja” (Ps 150,6). W Ewangelii zaś czytamy, że gdy narodził się Jezus, aniołowie śpiewali: „Chwała Bogu na wysokościach” (Łk 2, 14). W naszych czasach, gdy wielu doznaje pokusy, aby kierować swoim życiem bez żadnego odniesienia do Boga, uznanie Stwórcy wszechświata i Pana dziejów jest istotnym warunkiem pomyślności jednostek i prawidłowego rozwoju społeczeństwa.

Kult Boga, jeśli jest autentyczny, wiąże się nieodłącznie z troską o los innych ludzi. Jako członkowie jednej ludzkiej rodziny i umiłowane dzieci Boże mamy pewne obowiązki wobec siebie nawzajem, od których jako ludzie wierzący nie możemy się uchylać. Jeden z pierwszych uczniów Jezusa napisał: „Jeśliby ktoś mówił: Miłuję Boga, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem, kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi” (l J 4,20). Miłość do naszych braci i sióstr wiąże się z postawą szacunku i współczucia, z gestami solidarności, ze współpracą w służbie wspólnego dobra. Tak więc troska o sprawiedliwość i pokój nie leży poza obszarem zainteresowań religii, ale jest w rzeczywistości jednym z jej istotnych elementów.

W opinii chrześcijan nie jest zadaniem przywódców religijnych formułowanie technicznych propozycji rozwiązania problemów społecznych, ekonomicznych i politycznych. Ich rola polega przede wszystkim na uczeniu prawd wiary i zasad właściwego wychowania, na pomaganiu ludziom -w tym także osobom sprawującym odpowiedzialne funkcje w życiu publicznym - w uświadomieniu sobie swoich obowiązków i wypełnianiu ich. Jako przywódcy religijni pomagamy ludziom prowadzić życie wewnętrznie spójne, łączyć harmonijnie wertykalny wymiar ich relacji z Bogiem z horyzontalnym wymiarem służby bliźnim.

Jan Paweł II

Cytat pochodzi z polskigo wydania „L’Osservatore Romano”, rok XXI, nr 5 (223) 2000, s. 28-29.

Na zdjęciu:
Jerozolima (2000)
Fot. Marek Wittbrot